kei schoon!!!

OH MY GOD

Na een druk en zeer laat weekend brengt Dimi gisteren eerst Sofia weg naar Zwemles en nadien Xander naar de manege. We doen nog enkele van onze taken die op onze planning stonden, gaan even naar huis om wat te rusten en nadien vliegen we terug op pad. Rond 14h30 zijn we toevallig thuis en besluiten om even te zitten voor we weer aan onze ronde beginnen. Ik bel ondertussen naar Katleen, de mama van Lars, om later op de dag af te spreken. Ons gesprek was eigenlijk nog maar net afgelopen en de huistelefoon gaat. Ik neem op en het is Christophe van het Woutershof (de manege).
Hij zegt me dat Xander van een paard gevallen is en dat hij denkt dat z'n arm gebroken is. Mijn eerste reacie is: Ok ik kom hem halen. Waarop hij me zegt: nee zeg maar naar welk van de 2 ziekenhuizen je het liefste hebt dat ik hem breng en dan zien we elkaar daar. Ik zeg : neem dan maar het Virga Jesse( is net iets korter om naartoe te rijden) Hij zegt me nog dat hij me dan wel aan spoed zal zien.
Ik leg neer en vertel het aan Dimi. Hij zegt moet ik mee. Ik had net gegeten en geloof me m'n eten zat al in mijn keel! Tuurlijk, ik was al zo dooreen geschud dat ik niet meer in staat was om te rijden.
Ik bel snel naar Katleen om te zeggen dat onze afspraak misschien niet doorgaat en vertel snel over het telefoongesprek. 4oh nee' zegt ze. Haar zoontje Lars heeft nog niet zolang geleden een dubbele onderarmbreuk gehad en een speciale fractuur aan de arm. Ik beloof haar op de hoogte te houden en we vertrekken richting VJ. Onderweg ben ik tegen Dimi bezig dat het ofwel niks zal zijn ofwel ernstig.
Dimi zegt me dat die er nooit zo snel zullen zijn als wij er zijn. Terwijl we bij de spoedingang naderen zie ik een auto binnenrijden. Dimi zet me af en inderdaad het is Christophe. Hij ziet me, opent het portier van de bijzitter en loopt dan snel naar binnen. Toe wist ik dat het ernsig was. Anders had mijn klein ventje mee uitgestapt. Ik loop naar de auto en daar zit hij , stilletjes te wenen. Hij ziet me en zegt : mama, het doet zo een pijn, zo een pijn. Ik vertel hem dat alles in orde is, mama is nu bij hem. Ze hadden enkele handdoeken stevig rond z'n arm en schouder gebonden en ik wou eens kijken. Hij schreeuwde het uit dat het pijn deed en dat ik niet mocht kijken. Ik doe voorzichtig de handdoek aan de kant en ik zeg stilletjes oh schat, kan mijn ogen niet geloven hoe zijn armpje staat. Hij zal wel aan mijn gezicht gezien hebben dat het ernstig was en begint nog harder te brullen dat het pijn doet.In mijn ogen was het toch ernstig. Ondertussen is Christophe weer bij me en vertelt dat hij samen met Febe op een paard zat en dat hij eraf gevallen is. Hij is dan onmiddelijk naar hem toe gegaan om zijn arm te laten zien. Geen kik heeft hij gegeven. Enkel onderweg zei hij dat hij zich slecht begon te voelen. Christophe zag dat hij heel bleek was geworden en had zijn raam open gezet.
De eerste verpleger komt een kijkje nemen en loopt onmiddelijk weer naar binnen om er een 2e bij te halen. Mijn hart ging tekeer. Ik zie Dimi afkomen ( hij was snel de auto parkeren) en ik doe al teken dat het er niet goed uitziet.
De verpleger komt terug om Xander zijn arm in een pfff hoe noemt ge zo een ding?? (Waar z'n arm stevig inhangt, ik ben er nog altijd niet goed van. Ik zie nog steeds dat beeld van die arm voor me)
Dimi troost ondertussen Xander ook en zegt hem dat papa toch ook al zoveel gebroken heeft en dat met hem toch ook alles weer goed gekomen is.
De verplegers vragen of Xander zelf nog kan stappen , maar dat lukt niet meer. In de manege is hij nog flink zelf in de auto gestapt ( waarschijnlijk voelde hij op dat ogenblik de pijn nog niet zo fel en de shock erbij ). Ik praat nog even na met Christophe en zeg hem dat ik wel blij ben dat hij het me op die manier gezegd heeft, anders was ik helemaal gene mens niet meer. Hij geeft me papieren voor de verzekering en vraagt of hij nog langer moet blijven. Ik zeg hem dat dat niet nodig is, hij kan er ook niet aan doen en mee staan ronddraaien bij ons ventje heeft ook geen nut. Hij heeft nog andere kindjes rondlopen, waar hij ook mee op moet letten. Ik neem hem ook niets kwalijk. Ik heb Xander genoeg horen vertellen dat er iemand gevallen is die dag en die dag. Dat hoort er nu eenmaal bij. Dat weet ik ook.
Ik haast me naar binnen en ondertussen heeft al een arts naar Xander gekeken. Ik vraag hem of het ernstig is. Hij zegt me dat het toch wel serieus is. Waarop mijn volgende vraag is: moeten we volgende week terug komen? Die man man vraagt me waarom. Ik leg hem uit dat we van 't weekend op vakantie vertrekken en die zegt ma zonder pardon dat dat niet zal gaan .De kindjes hebben er zo naar uitgekeken en nu dit? Pfff. Ik al met een klein hartje naar Xander. Hij wil dat ik z'n ander handje vasthoudt en zegt dat hij zoveel pijn heeft. Ik zeg tegen Dimi : kunnen ze hem niks geven tegen de pijn? Waarop hij zegt dat hij juist een suppo heeft gezet. Ondertussen vragen ze me om Xander in te gaan schrijven en ik ga dat dan maar doen terwijl Dimi bij hem blijft. Terwijl ik terug stap naar de kamer in spoed kom ik Frank tegen. Een klant van me, maar ik ken hem ook omdat hij de overbuur is van Katleen ( mama Lars) en vraag hem of hij misschien eens een kijkje wil nemen. Hij zegt : tuurlijk, is hij dat jongetje dat van het paard is gevallen en ik zeg ja. Hij loopt de kamer in , gelukkig kent Xander hem ( ook via zijn zoon Thibeau) en laat hem kijken. Het eerste wat hij me zegt is : dat is hetzelfde als bij Lars en mijn vermoedens dat het echt ernstig is worden weer bevestigt. Hij zegt dat hij alles snel even zal regelen en gaat even weg. Na een min. of 2 staat hij er weer en zegt dat we foto's gaan laten maken. Zo snel zeggen we. Ja , als je iemand kent gaat het wat sneller. Hij gaat mee naar boven en daar zeggen we dat we nog iemand kennen, nl de vader van Tom. Hij gaat kijken en Fons is net aan z'n koffiepauze bezig, maar wanneer hij hoort dat het voor ons is komt hij snel. Met z'n allen de kamer in om 'plakken' te nemen. Ik kijk maar naar de muur a) omdat ik niet wil braken en b)omdat ons manneke het zo uitschreeuwt van de pijn. Frank zegt me dat ik mee achterin moet gaan staan omwille van de straling en daar zie ik de foto's meteen. Ik zie de eerste foto en ik zeg : Oh dat valt nog mee. Frank zegt me dat de foto uit de andere richting veel meer zal zeggen, maar dan moeten ze wel eerst ons manneke z'n arm zo gedraaid krijgen. Nog meer geschreeuw. En dan komt de 2e foto. Stilte.....
Ik kijk naar Frank en vraag : en ??? Hij zegt dat het er niet zo goed uitziet. Daarop komt Fons ook kijken en vraag het nog eens opnieuw aan hem. Die zegt me ook dat dat al geen klein breukske meer is . Ik weet de exacte woorden al nemeer. Maar aan de foto te zien wist ik eigenlijk al genoeg. Beide beentje in z'n rechteronderarm waren gewoon volledig van elkaar . Zijn armpje was net een haarspeldbocht, een bocht uit een slangenlichaam, hoe moet ik het beschrijven. Ik wou er een foto van nemen maar kon het niet opbrengen. Ik vraag of we die fot's zelf ook krijgen, opdat hij ooit zelf kan zien hoe ernstig het was. Maar dat moet ik aan de chirurg vragen. We worden weer naar spoed gebracht. Onderweg vraag ik aan Frank of alles weer goed zal komen en hij zegt me ja, kijk maar naar Lars en die had z'n elleboog er ook og bij. Frank zet ons af in de kamer en zegt dat hij ervoor gaat zorgen dat we snel een kamer krijgen op de kinderafdeling. Ik zegtegen Dimi dat ik buiten even naar mijn ouders ga bellen om het hen ook te zeggen. Ik weet dat dat niet goed is voor mijn vader, want als hij tegenwoordig te emotioneel wordt, houdt hij niks meer binnen, begint hij te br...Jullie verstaan me wel. Ik bel en hoop dat mijn moeder opneemt, maar het is mijn papa. Ik vertel het hem en hij is natuurlijk ook enorm geschrokken. Hij zegt me ook dat hij paardrijden gevaarlijk vindt, maar ik zeg hem dat je met de fiets ook lelijk kunt vallen en herinner hem aan de kwetsures die mijn broer heeft gehad met de voetbal. En aan Max, die op Xander z'n verjaardagsfeestje in pretland gewoon van een luchtkasteel sprong en z'n arm brak, ok niet zo ernstig als bij ons manneke, maar toch. Het is snel gebeurd.
Na ons telefoontje bel ik Dimi zijn mama op . Haar zus , tante Elenni neemt op, ik vertel haar dat de 2 beentjes gebroken zijn. Zij denkt meteen zijn 2 benen. Ik zeg nee, Dimi heeft toch gebeld dat het om z'n arm ging en ze is al meteen een klein ( maar dan ook een heel klein beetje maar) gerustgesteld.Ze zegt ma om Jiajia te gaan zoeken. Ik krijg haar aan de lijn en zeg hetzelfde, de 2 beentjes en ook zij slaat in paniek. Ik zeg weer dat het om z'n arm gaat. Blijkbaar waren ze zo ondersteboven ervan dat ze dat vergeten waren. Ze zegt me meteen af te komen. Ik zeg dat we nog op spoed liggen , maar als we een kamer zouden krijgen ik het haar meteen laat weten. Weer naar binnen vraagt Xabder meteen mijn hand om vast te houden en gaat Dimi ff biuten Sigaretje roken. Wat later komt hij met Jiajia en (nonkel) Johnny, haar vriend binnen.Ze is er ook kapot van. Hare Xander , hare God ( en de mijne!!) dit . Ze kan het niet geloven en dan nog steeds zo een pijn; ondertussen zetten we onze mannen buiten. Dimi wou koffie en Johnny duwde ( onbewust ) iets te fel tegen Xander zijn bed, waardoor hij meer pijn had. Jiajia bleef mee bij me. Ik ga nog even buiten om Dimi te bellen en snel een trekje te nemen van een sigi en ga dan weer naar binnen. Xander is wat rustiger maar klaagt nog steeds van veel, veel pijn. Frank komt eveneen kijkje nemen en vraagt hoe het gaat. Mijn ventje houdt zich sterk en zegt dat het wel gaat , af en toe pijn, maar Frank ziet dat hij het toch moeilijk begint te krijgen en vermoedt dat het ook komt door de witte jas(verplegersjas). Hij zegt dat hij dadelijk naar een kamer mag en gaat dan weer weg.Wat later komen 2 verpleegsters hem halen. Ze plaatsen een ander bed naast hem en Frank gaat iemend zoeken om hem mee op het andere bed te leggen.De beide verplegers gingen op hun knieen naast Xander zitten. Frank, 1 van de 2, zei dat Xander zijn linkse arm op zijn gekweste rechter moest leggen en maar goed dat Xander hem kent en volledig vertrouwd. Beetje bij beetje verplaatsen ze hem en het latste stukje legt hij zichzelf goed. Waarop alle verplegers zeggen dat hij echt heel flink is.Bij het buitengaan bedank ik Frank nog eens voor zijn enorme hulp. Echt waar, dankzij hem was ons manneke al een pak rustiger. Nog geen 5mter verder zeggen ze dat ik eerst nog papieren moet ondertekenen voor we naar boven gaan. Terwijl de vrouw aan de balie tegen me bezig is, komt net de chirurg langs. Ik zie die man wel in een lichtflits, maar hoor niks, omdat die vrouw tegen me bezig is. De dokter had blijkbaar gezegd dat hij eerst zou proberen om het zo weer recht te krijgen en anders met een pin in zijn arm. Dat laatste heeft hij godzijdank niet gehoord omdat hij aan het zoeken was waar ik was. Om zijn handje vast te houden. Mijn enige zorg op dat ogenblik was dat het nu echt wel snel mocht gebeuren. Maar het probleem was dat hij nuchter moest zijn. Ze hadden ons gevraagd wanneer hij nog gegeten hed, zeiden we 's middags ( en hij ook) en dan moest hij 6 uur !!! wachten tot hij nuchter was. Dus dat manneke heeft een 3 uur moeten wachten voor het zover was. En maar klagen va de pijn. Ik vroeg me af of dat 'stoppeke' wel zwaar genoeg was, maar ja. Een half uur voor ze hem kwamen halen was hij zo op, op van de pijn dat hij echt moe werd. ik zei dat hij wat moest rusten, maar dat kon hij niet, omwille van de pijn. Ik was echt blij toen ze hem iets voor 6 kwamen halen. Ik ben mee mogen gaan tot aan de operatiekamer. Muts op, speciaal kleed om, en ik was er nog geen halve minuut binnen en ze namen hem al mee. Verder mocht ik iet en dat vond hij heel erg. Ik heb dan de uitleg gekregen dat het geen uur zou duren , omdat ze hem dadelijk meeneman en ik ben dan even buiten iets gaan drinken met jiajia en Johnny en zei ik ga terug. Johnny zei dat dat niet zo snel ging dus ik nog maar een sigi, maar toen was ik zo op van de zenuwen dat ik weer naar boven ben gegeaan.K beloofde een sms te sturen als ik naar hem toe mocht.
Ik zat denk ik nog geen 5 min biven en ze kwamen me al halen. Dus ik denk dat het een 10- 15 -20 min geduurd heeft. Wat dus wel heel positief was. Dat wou zeggen dat er geen pinnen aan te pas waren gekomen. De verpleegster liep met me mee en heeft hem ook onmiddelijk meegenomen. Ik hoorde hem in de recovery room lachen naar de verpleegsters. Blij dat ik was om dat stemmeke weer te horen. Blijkbaar had hij nog een extra suppo gekregen tijdens de operatie en voelde hij echt niks. uur later kreeg hij weer 1 en om 6 uur vannochtend weer 1. Sorry k heb zelf bijna niet geslapen in ziekenhuis, de rest van de nacht is voor morgen!!!

Michael

Dimi was in de carrefour en zag er enkele cd's en een dvd van Michael Jackson staan ( eigenlijk geen geld voor de cd's) en nam er enkele mee. Na Sofia haar zwemmen zette hij die hier thuis op. Ik had al gehoord van hen dat ze zijn begrafenis gevolgd hadden bij opa en oma. Maar dat ze zo gek zouden zijn van zijn muziek, dat had ik niet verwacht!
Sofia had de dvd thuis mee bekeken en toen we in de auto zaten kon ze exact beschrijven hoe hij deed ( danste) bij dit liedje en bij dat. s' Avonds hadden ze samen de dvd zitten bekijken en vertelden ze me dat ze bij sommige liedjes hadden geweend, dat ze ze zo mooi vonden, yeah right dacht ik bij mezelf, hoe kan een kind van 4 of een van 6 nu zoveel emotie hebben bij iemand z'n liedjes, en dan nog liedjes die ze niet verstaan!!! Maar inderdaad ze zijn zo weg van zijn muziek, bijna niet te geloven. Sofia zei me vlak voor het slapengaan het volgende: Mama ik heb een wens gedaan en die wens is dat Michael weer zou leven!!! Dat kwam er zo uit, ik kon mijn oren niet geloven. Ik ben opgegroeid met zijn muziek (of toch het grote deel ervan) maar zij kent eigenlijk niets van hem. Die kerel gaat heel veel verdienen aan de volgende generatie. Maar ik gun het hem ook, dood of niet ( als je sommige filmpjes bekijkt, zie je zijn lichaam nog bewegen, wat dus niet kan als je dood bent). Who cares??? Moest het echt opgezet spel zijn , ik gun die man zijn rust .Wie wil nu zo achtervolgt worden bij elke stap die je onderneemt??
Maar Human Nature van hem vind ik echt geweldig, k heb er geen woorden voor en heb t hier al zot gedraaid, raar maar waar heeft Dimi er nog niks van gezegd!!!

Sportkamp

Onze kindjes zijn deze week begonnen met sportkamp. Nooit gedacht dat het zo een gehaast en een gespoei( zoals ze dat bij ons zeggen) zou zijn .
Ons kleine meid afzetten om 8h 40, want ze beginnen 5 min later. Om 10h onze Xander afzetten bij het Woutershof. Normaal gezien zouden we Sofia om 9h45 mee moeten gaan afdrogen en omkleden, maar dat is echt niet mogelijk vermits we dan bij de manege moeten zijn ( en we maar 1 auto hebben) . Om 11h Sofia terug halen, want dan zit de eerste ronde erop. Om 13h30 begint ze aan de volgende ronde. Kleuterkriebels, wat dans, turnen en weet ik veel wat nog inhoud. Om 15h30 hebben ze beide gedaan.1 probleem. 1 auto en dezelfde tijd gedaan? OK eerst Sofia halen en dan ons manneke. Bij de manege aangekomen aan het zoeken en nog eens zoeken , geen Xander te vinden. Ik al licht in paniek. Bang dat iemand anders mijn zoon mee heeft.Maar nee, meneertje zit nog lekker mee in de stallen de paarden mee te verzorgen en te voerderen. Wel ik kan alleen maar lof uitspreken voor die manege, hoe het er daar aan toegaat. Echt waar Niet te doen ( morgen meer!!)

Disney here we come

Morgen is het eindelijk zover . Dan gaan we er een paar daagjes tussenuit. Xander heeft van de familie een reisje naar Disney gekregen voor z'n communie. Ik heb weer veel te veel ingepakt, maar dat zijn we al gewoon ! Hopelijk valt het weer wat mee en is er niet te veel volk.
We kijken er allen naar uit!!

Is he realy dead ??

Vandaag kwam hier een vriend aan en zei ons enkele vidoe's eens goed te bekijken waaronder deze


Bij deze laatste moet je eens kijken naar hoe het lichaam beweegt vlak voor het landen!!!Heb nog nooit van mijn leven geweten dat een dode kon bewegen. Maar ja, bij Michael kan alles

Michael Jackson

Ik was al lekker aan het slapen vannacht toen Dimi me ineens wakker maakte en zei dat Michael Jackson dood was. Geloof me, in mijn slaap zei ik ja ok en draaide me om, maar vanmorgen vroeg ik of ik dat wel goed gehoord had. Dimi was gisteren nog laat aan het bellen met zijn zus en ze had net ervoor telefoon gehad van haar vriend Omi. Hij is een enorme Michael fan en kent zelfs heel veel moves van hem, die hij perfect kan. Hij had haar het droeve nieuws verteld. Nu niet dat ik zo een Michael fan ben, maar ik ben wel mee grorrt geworden met zijn muziek. Heb zelfs een van mijn eerste kussen op een van z'n liedjes gehad en heb zelfs ooit een vriendje gehad die me ooit een sukje van Libirian Girl zong. Wie heeft er niet op zijn muziek gedanst, meegzongen ???