Morgen is het zover, dan gaat papa naar Leuven voor z'n petscan. Allen hopen we dat we goed nieuws kunnen krijgen. Dat er verder niets te vinden is, maar papa zelf is er niet zo gerust in, mede doordat ze vanalles hebben laten doorschemeren. Waarschijnlijk zullen we morgen nog niks te horen krijgen en zullen we pas in de loop van de week iets weten.
Hopelijk goed nieuws!
donderdag 26 maart 2009
zaterdag 21 maart 2009
Hoe komt ze erbij???
Vanmorgen waren de kindjes er vroeg bij.
We werden in Frappè verwacht, want vandaag vertrekken papou Dimi en yiayia Soultana weer naar Griekenland. We hebben hen niet zoveel gezien als andere keren, want nu sliepen ze in 't stad en niet meer hier iets verder. Dat vonden we best jammer.
Ik vroeg papou of hij in mei ( dan wordt zijn 6e kleinkind geboren. Zijn jongste zoon en de broer van Dimi zijn mama is maar 2 jaar ouder dan mij en die wordt nu voor de 1e keer papa) terugkwam en hij zei me dat hij denkt van niet. Dat hij dood gaat dit jaar. Ik heb hem gezegd dat dat helemaal niet zo is, dat hij nog vele jaren bij ons zal zijn. Blijkbaar was hij vannacht heel slecht geweest. Yiayia was zoals altijd ook zeer blij van ons te zien en had dan ook enorme tranen in de ogen om afscheid te nemen (omwille van het afscheid maar ook omwille van papou en ze niet weet wanneer we elkaar weer zouden zien) . Ze zei me dat ik veel beterschap moest wensen aan mijn vader en mijn ouders zeker de groetjes te doen. De paar keer dat we elkaar zagen zei ze me steeds javroem, s agapo pouli (liefste, ik hou van je) Mijn God, wat zie k die vrouw ook graag. Van de eerste keer dat we elkaar zagen, klikte het meteen ( en ze is niet zo makkelijk met 'vriendinnetjes' van haar kleinzonen) Wat zal ik hen missen. Hopelijk is het niet zo erg met papou en zijn ze er in mei weer, ook al is het dan maar voor 2 weken!
In Frappè moest Sofia naar toilet. Mama moest mee. Geen probleem.
Sofia ( terwijl ze op toilet zit) :Mama ik moet ook kaka.
Ik : Is goed schat, mama wacht wel.
Ze is klaar en roept me (ik moet buiten wachten)
Ik veeg haar poepke schoon.
Ondertussen merk ik dat haar neusje wat 'vol' zit en neem een stukje papier en zeg dat ze flink moet blazen. Ze blaast, kijkt me aan en zegt : Mama dat is toch niet dat papiertje waarmee je mijn poep geveegd hebt hè.
Geloof me ik heb me kapot gelachen. Dat kwam er zo spontaan uit. Hoe ze er niet opkomen. Wat is het lang geleden dat ik zo gelachen heb. De laatste maanden zat alleen mijn vader in mijn hoofd en alles wat ons nog te wachten staat. Het heeft me deugd gedaan zo eens te lachen, veel deugd !
We werden in Frappè verwacht, want vandaag vertrekken papou Dimi en yiayia Soultana weer naar Griekenland. We hebben hen niet zoveel gezien als andere keren, want nu sliepen ze in 't stad en niet meer hier iets verder. Dat vonden we best jammer.
Ik vroeg papou of hij in mei ( dan wordt zijn 6e kleinkind geboren. Zijn jongste zoon en de broer van Dimi zijn mama is maar 2 jaar ouder dan mij en die wordt nu voor de 1e keer papa) terugkwam en hij zei me dat hij denkt van niet. Dat hij dood gaat dit jaar. Ik heb hem gezegd dat dat helemaal niet zo is, dat hij nog vele jaren bij ons zal zijn. Blijkbaar was hij vannacht heel slecht geweest. Yiayia was zoals altijd ook zeer blij van ons te zien en had dan ook enorme tranen in de ogen om afscheid te nemen (omwille van het afscheid maar ook omwille van papou en ze niet weet wanneer we elkaar weer zouden zien) . Ze zei me dat ik veel beterschap moest wensen aan mijn vader en mijn ouders zeker de groetjes te doen. De paar keer dat we elkaar zagen zei ze me steeds javroem, s agapo pouli (liefste, ik hou van je) Mijn God, wat zie k die vrouw ook graag. Van de eerste keer dat we elkaar zagen, klikte het meteen ( en ze is niet zo makkelijk met 'vriendinnetjes' van haar kleinzonen) Wat zal ik hen missen. Hopelijk is het niet zo erg met papou en zijn ze er in mei weer, ook al is het dan maar voor 2 weken!
In Frappè moest Sofia naar toilet. Mama moest mee. Geen probleem.
Sofia ( terwijl ze op toilet zit) :Mama ik moet ook kaka.
Ik : Is goed schat, mama wacht wel.
Ze is klaar en roept me (ik moet buiten wachten)
Ik veeg haar poepke schoon.
Ondertussen merk ik dat haar neusje wat 'vol' zit en neem een stukje papier en zeg dat ze flink moet blazen. Ze blaast, kijkt me aan en zegt : Mama dat is toch niet dat papiertje waarmee je mijn poep geveegd hebt hè.
Geloof me ik heb me kapot gelachen. Dat kwam er zo spontaan uit. Hoe ze er niet opkomen. Wat is het lang geleden dat ik zo gelachen heb. De laatste maanden zat alleen mijn vader in mijn hoofd en alles wat ons nog te wachten staat. Het heeft me deugd gedaan zo eens te lachen, veel deugd !
Abonneren op:
Posts (Atom)