kei schoon!!!

OH MY GOD

Na een druk en zeer laat weekend brengt Dimi gisteren eerst Sofia weg naar Zwemles en nadien Xander naar de manege. We doen nog enkele van onze taken die op onze planning stonden, gaan even naar huis om wat te rusten en nadien vliegen we terug op pad. Rond 14h30 zijn we toevallig thuis en besluiten om even te zitten voor we weer aan onze ronde beginnen. Ik bel ondertussen naar Katleen, de mama van Lars, om later op de dag af te spreken. Ons gesprek was eigenlijk nog maar net afgelopen en de huistelefoon gaat. Ik neem op en het is Christophe van het Woutershof (de manege).
Hij zegt me dat Xander van een paard gevallen is en dat hij denkt dat z'n arm gebroken is. Mijn eerste reacie is: Ok ik kom hem halen. Waarop hij me zegt: nee zeg maar naar welk van de 2 ziekenhuizen je het liefste hebt dat ik hem breng en dan zien we elkaar daar. Ik zeg : neem dan maar het Virga Jesse( is net iets korter om naartoe te rijden) Hij zegt me nog dat hij me dan wel aan spoed zal zien.
Ik leg neer en vertel het aan Dimi. Hij zegt moet ik mee. Ik had net gegeten en geloof me m'n eten zat al in mijn keel! Tuurlijk, ik was al zo dooreen geschud dat ik niet meer in staat was om te rijden.
Ik bel snel naar Katleen om te zeggen dat onze afspraak misschien niet doorgaat en vertel snel over het telefoongesprek. 4oh nee' zegt ze. Haar zoontje Lars heeft nog niet zolang geleden een dubbele onderarmbreuk gehad en een speciale fractuur aan de arm. Ik beloof haar op de hoogte te houden en we vertrekken richting VJ. Onderweg ben ik tegen Dimi bezig dat het ofwel niks zal zijn ofwel ernstig.
Dimi zegt me dat die er nooit zo snel zullen zijn als wij er zijn. Terwijl we bij de spoedingang naderen zie ik een auto binnenrijden. Dimi zet me af en inderdaad het is Christophe. Hij ziet me, opent het portier van de bijzitter en loopt dan snel naar binnen. Toe wist ik dat het ernsig was. Anders had mijn klein ventje mee uitgestapt. Ik loop naar de auto en daar zit hij , stilletjes te wenen. Hij ziet me en zegt : mama, het doet zo een pijn, zo een pijn. Ik vertel hem dat alles in orde is, mama is nu bij hem. Ze hadden enkele handdoeken stevig rond z'n arm en schouder gebonden en ik wou eens kijken. Hij schreeuwde het uit dat het pijn deed en dat ik niet mocht kijken. Ik doe voorzichtig de handdoek aan de kant en ik zeg stilletjes oh schat, kan mijn ogen niet geloven hoe zijn armpje staat. Hij zal wel aan mijn gezicht gezien hebben dat het ernstig was en begint nog harder te brullen dat het pijn doet.In mijn ogen was het toch ernstig. Ondertussen is Christophe weer bij me en vertelt dat hij samen met Febe op een paard zat en dat hij eraf gevallen is. Hij is dan onmiddelijk naar hem toe gegaan om zijn arm te laten zien. Geen kik heeft hij gegeven. Enkel onderweg zei hij dat hij zich slecht begon te voelen. Christophe zag dat hij heel bleek was geworden en had zijn raam open gezet.
De eerste verpleger komt een kijkje nemen en loopt onmiddelijk weer naar binnen om er een 2e bij te halen. Mijn hart ging tekeer. Ik zie Dimi afkomen ( hij was snel de auto parkeren) en ik doe al teken dat het er niet goed uitziet.
De verpleger komt terug om Xander zijn arm in een pfff hoe noemt ge zo een ding?? (Waar z'n arm stevig inhangt, ik ben er nog altijd niet goed van. Ik zie nog steeds dat beeld van die arm voor me)
Dimi troost ondertussen Xander ook en zegt hem dat papa toch ook al zoveel gebroken heeft en dat met hem toch ook alles weer goed gekomen is.
De verplegers vragen of Xander zelf nog kan stappen , maar dat lukt niet meer. In de manege is hij nog flink zelf in de auto gestapt ( waarschijnlijk voelde hij op dat ogenblik de pijn nog niet zo fel en de shock erbij ). Ik praat nog even na met Christophe en zeg hem dat ik wel blij ben dat hij het me op die manier gezegd heeft, anders was ik helemaal gene mens niet meer. Hij geeft me papieren voor de verzekering en vraagt of hij nog langer moet blijven. Ik zeg hem dat dat niet nodig is, hij kan er ook niet aan doen en mee staan ronddraaien bij ons ventje heeft ook geen nut. Hij heeft nog andere kindjes rondlopen, waar hij ook mee op moet letten. Ik neem hem ook niets kwalijk. Ik heb Xander genoeg horen vertellen dat er iemand gevallen is die dag en die dag. Dat hoort er nu eenmaal bij. Dat weet ik ook.
Ik haast me naar binnen en ondertussen heeft al een arts naar Xander gekeken. Ik vraag hem of het ernstig is. Hij zegt me dat het toch wel serieus is. Waarop mijn volgende vraag is: moeten we volgende week terug komen? Die man man vraagt me waarom. Ik leg hem uit dat we van 't weekend op vakantie vertrekken en die zegt ma zonder pardon dat dat niet zal gaan .De kindjes hebben er zo naar uitgekeken en nu dit? Pfff. Ik al met een klein hartje naar Xander. Hij wil dat ik z'n ander handje vasthoudt en zegt dat hij zoveel pijn heeft. Ik zeg tegen Dimi : kunnen ze hem niks geven tegen de pijn? Waarop hij zegt dat hij juist een suppo heeft gezet. Ondertussen vragen ze me om Xander in te gaan schrijven en ik ga dat dan maar doen terwijl Dimi bij hem blijft. Terwijl ik terug stap naar de kamer in spoed kom ik Frank tegen. Een klant van me, maar ik ken hem ook omdat hij de overbuur is van Katleen ( mama Lars) en vraag hem of hij misschien eens een kijkje wil nemen. Hij zegt : tuurlijk, is hij dat jongetje dat van het paard is gevallen en ik zeg ja. Hij loopt de kamer in , gelukkig kent Xander hem ( ook via zijn zoon Thibeau) en laat hem kijken. Het eerste wat hij me zegt is : dat is hetzelfde als bij Lars en mijn vermoedens dat het echt ernstig is worden weer bevestigt. Hij zegt dat hij alles snel even zal regelen en gaat even weg. Na een min. of 2 staat hij er weer en zegt dat we foto's gaan laten maken. Zo snel zeggen we. Ja , als je iemand kent gaat het wat sneller. Hij gaat mee naar boven en daar zeggen we dat we nog iemand kennen, nl de vader van Tom. Hij gaat kijken en Fons is net aan z'n koffiepauze bezig, maar wanneer hij hoort dat het voor ons is komt hij snel. Met z'n allen de kamer in om 'plakken' te nemen. Ik kijk maar naar de muur a) omdat ik niet wil braken en b)omdat ons manneke het zo uitschreeuwt van de pijn. Frank zegt me dat ik mee achterin moet gaan staan omwille van de straling en daar zie ik de foto's meteen. Ik zie de eerste foto en ik zeg : Oh dat valt nog mee. Frank zegt me dat de foto uit de andere richting veel meer zal zeggen, maar dan moeten ze wel eerst ons manneke z'n arm zo gedraaid krijgen. Nog meer geschreeuw. En dan komt de 2e foto. Stilte.....
Ik kijk naar Frank en vraag : en ??? Hij zegt dat het er niet zo goed uitziet. Daarop komt Fons ook kijken en vraag het nog eens opnieuw aan hem. Die zegt me ook dat dat al geen klein breukske meer is . Ik weet de exacte woorden al nemeer. Maar aan de foto te zien wist ik eigenlijk al genoeg. Beide beentje in z'n rechteronderarm waren gewoon volledig van elkaar . Zijn armpje was net een haarspeldbocht, een bocht uit een slangenlichaam, hoe moet ik het beschrijven. Ik wou er een foto van nemen maar kon het niet opbrengen. Ik vraag of we die fot's zelf ook krijgen, opdat hij ooit zelf kan zien hoe ernstig het was. Maar dat moet ik aan de chirurg vragen. We worden weer naar spoed gebracht. Onderweg vraag ik aan Frank of alles weer goed zal komen en hij zegt me ja, kijk maar naar Lars en die had z'n elleboog er ook og bij. Frank zet ons af in de kamer en zegt dat hij ervoor gaat zorgen dat we snel een kamer krijgen op de kinderafdeling. Ik zegtegen Dimi dat ik buiten even naar mijn ouders ga bellen om het hen ook te zeggen. Ik weet dat dat niet goed is voor mijn vader, want als hij tegenwoordig te emotioneel wordt, houdt hij niks meer binnen, begint hij te br...Jullie verstaan me wel. Ik bel en hoop dat mijn moeder opneemt, maar het is mijn papa. Ik vertel het hem en hij is natuurlijk ook enorm geschrokken. Hij zegt me ook dat hij paardrijden gevaarlijk vindt, maar ik zeg hem dat je met de fiets ook lelijk kunt vallen en herinner hem aan de kwetsures die mijn broer heeft gehad met de voetbal. En aan Max, die op Xander z'n verjaardagsfeestje in pretland gewoon van een luchtkasteel sprong en z'n arm brak, ok niet zo ernstig als bij ons manneke, maar toch. Het is snel gebeurd.
Na ons telefoontje bel ik Dimi zijn mama op . Haar zus , tante Elenni neemt op, ik vertel haar dat de 2 beentjes gebroken zijn. Zij denkt meteen zijn 2 benen. Ik zeg nee, Dimi heeft toch gebeld dat het om z'n arm ging en ze is al meteen een klein ( maar dan ook een heel klein beetje maar) gerustgesteld.Ze zegt ma om Jiajia te gaan zoeken. Ik krijg haar aan de lijn en zeg hetzelfde, de 2 beentjes en ook zij slaat in paniek. Ik zeg weer dat het om z'n arm gaat. Blijkbaar waren ze zo ondersteboven ervan dat ze dat vergeten waren. Ze zegt me meteen af te komen. Ik zeg dat we nog op spoed liggen , maar als we een kamer zouden krijgen ik het haar meteen laat weten. Weer naar binnen vraagt Xabder meteen mijn hand om vast te houden en gaat Dimi ff biuten Sigaretje roken. Wat later komt hij met Jiajia en (nonkel) Johnny, haar vriend binnen.Ze is er ook kapot van. Hare Xander , hare God ( en de mijne!!) dit . Ze kan het niet geloven en dan nog steeds zo een pijn; ondertussen zetten we onze mannen buiten. Dimi wou koffie en Johnny duwde ( onbewust ) iets te fel tegen Xander zijn bed, waardoor hij meer pijn had. Jiajia bleef mee bij me. Ik ga nog even buiten om Dimi te bellen en snel een trekje te nemen van een sigi en ga dan weer naar binnen. Xander is wat rustiger maar klaagt nog steeds van veel, veel pijn. Frank komt eveneen kijkje nemen en vraagt hoe het gaat. Mijn ventje houdt zich sterk en zegt dat het wel gaat , af en toe pijn, maar Frank ziet dat hij het toch moeilijk begint te krijgen en vermoedt dat het ook komt door de witte jas(verplegersjas). Hij zegt dat hij dadelijk naar een kamer mag en gaat dan weer weg.Wat later komen 2 verpleegsters hem halen. Ze plaatsen een ander bed naast hem en Frank gaat iemend zoeken om hem mee op het andere bed te leggen.De beide verplegers gingen op hun knieen naast Xander zitten. Frank, 1 van de 2, zei dat Xander zijn linkse arm op zijn gekweste rechter moest leggen en maar goed dat Xander hem kent en volledig vertrouwd. Beetje bij beetje verplaatsen ze hem en het latste stukje legt hij zichzelf goed. Waarop alle verplegers zeggen dat hij echt heel flink is.Bij het buitengaan bedank ik Frank nog eens voor zijn enorme hulp. Echt waar, dankzij hem was ons manneke al een pak rustiger. Nog geen 5mter verder zeggen ze dat ik eerst nog papieren moet ondertekenen voor we naar boven gaan. Terwijl de vrouw aan de balie tegen me bezig is, komt net de chirurg langs. Ik zie die man wel in een lichtflits, maar hoor niks, omdat die vrouw tegen me bezig is. De dokter had blijkbaar gezegd dat hij eerst zou proberen om het zo weer recht te krijgen en anders met een pin in zijn arm. Dat laatste heeft hij godzijdank niet gehoord omdat hij aan het zoeken was waar ik was. Om zijn handje vast te houden. Mijn enige zorg op dat ogenblik was dat het nu echt wel snel mocht gebeuren. Maar het probleem was dat hij nuchter moest zijn. Ze hadden ons gevraagd wanneer hij nog gegeten hed, zeiden we 's middags ( en hij ook) en dan moest hij 6 uur !!! wachten tot hij nuchter was. Dus dat manneke heeft een 3 uur moeten wachten voor het zover was. En maar klagen va de pijn. Ik vroeg me af of dat 'stoppeke' wel zwaar genoeg was, maar ja. Een half uur voor ze hem kwamen halen was hij zo op, op van de pijn dat hij echt moe werd. ik zei dat hij wat moest rusten, maar dat kon hij niet, omwille van de pijn. Ik was echt blij toen ze hem iets voor 6 kwamen halen. Ik ben mee mogen gaan tot aan de operatiekamer. Muts op, speciaal kleed om, en ik was er nog geen halve minuut binnen en ze namen hem al mee. Verder mocht ik iet en dat vond hij heel erg. Ik heb dan de uitleg gekregen dat het geen uur zou duren , omdat ze hem dadelijk meeneman en ik ben dan even buiten iets gaan drinken met jiajia en Johnny en zei ik ga terug. Johnny zei dat dat niet zo snel ging dus ik nog maar een sigi, maar toen was ik zo op van de zenuwen dat ik weer naar boven ben gegeaan.K beloofde een sms te sturen als ik naar hem toe mocht.
Ik zat denk ik nog geen 5 min biven en ze kwamen me al halen. Dus ik denk dat het een 10- 15 -20 min geduurd heeft. Wat dus wel heel positief was. Dat wou zeggen dat er geen pinnen aan te pas waren gekomen. De verpleegster liep met me mee en heeft hem ook onmiddelijk meegenomen. Ik hoorde hem in de recovery room lachen naar de verpleegsters. Blij dat ik was om dat stemmeke weer te horen. Blijkbaar had hij nog een extra suppo gekregen tijdens de operatie en voelde hij echt niks. uur later kreeg hij weer 1 en om 6 uur vannochtend weer 1. Sorry k heb zelf bijna niet geslapen in ziekenhuis, de rest van de nacht is voor morgen!!!

Michael

Dimi was in de carrefour en zag er enkele cd's en een dvd van Michael Jackson staan ( eigenlijk geen geld voor de cd's) en nam er enkele mee. Na Sofia haar zwemmen zette hij die hier thuis op. Ik had al gehoord van hen dat ze zijn begrafenis gevolgd hadden bij opa en oma. Maar dat ze zo gek zouden zijn van zijn muziek, dat had ik niet verwacht!
Sofia had de dvd thuis mee bekeken en toen we in de auto zaten kon ze exact beschrijven hoe hij deed ( danste) bij dit liedje en bij dat. s' Avonds hadden ze samen de dvd zitten bekijken en vertelden ze me dat ze bij sommige liedjes hadden geweend, dat ze ze zo mooi vonden, yeah right dacht ik bij mezelf, hoe kan een kind van 4 of een van 6 nu zoveel emotie hebben bij iemand z'n liedjes, en dan nog liedjes die ze niet verstaan!!! Maar inderdaad ze zijn zo weg van zijn muziek, bijna niet te geloven. Sofia zei me vlak voor het slapengaan het volgende: Mama ik heb een wens gedaan en die wens is dat Michael weer zou leven!!! Dat kwam er zo uit, ik kon mijn oren niet geloven. Ik ben opgegroeid met zijn muziek (of toch het grote deel ervan) maar zij kent eigenlijk niets van hem. Die kerel gaat heel veel verdienen aan de volgende generatie. Maar ik gun het hem ook, dood of niet ( als je sommige filmpjes bekijkt, zie je zijn lichaam nog bewegen, wat dus niet kan als je dood bent). Who cares??? Moest het echt opgezet spel zijn , ik gun die man zijn rust .Wie wil nu zo achtervolgt worden bij elke stap die je onderneemt??
Maar Human Nature van hem vind ik echt geweldig, k heb er geen woorden voor en heb t hier al zot gedraaid, raar maar waar heeft Dimi er nog niks van gezegd!!!

Sportkamp

Onze kindjes zijn deze week begonnen met sportkamp. Nooit gedacht dat het zo een gehaast en een gespoei( zoals ze dat bij ons zeggen) zou zijn .
Ons kleine meid afzetten om 8h 40, want ze beginnen 5 min later. Om 10h onze Xander afzetten bij het Woutershof. Normaal gezien zouden we Sofia om 9h45 mee moeten gaan afdrogen en omkleden, maar dat is echt niet mogelijk vermits we dan bij de manege moeten zijn ( en we maar 1 auto hebben) . Om 11h Sofia terug halen, want dan zit de eerste ronde erop. Om 13h30 begint ze aan de volgende ronde. Kleuterkriebels, wat dans, turnen en weet ik veel wat nog inhoud. Om 15h30 hebben ze beide gedaan.1 probleem. 1 auto en dezelfde tijd gedaan? OK eerst Sofia halen en dan ons manneke. Bij de manege aangekomen aan het zoeken en nog eens zoeken , geen Xander te vinden. Ik al licht in paniek. Bang dat iemand anders mijn zoon mee heeft.Maar nee, meneertje zit nog lekker mee in de stallen de paarden mee te verzorgen en te voerderen. Wel ik kan alleen maar lof uitspreken voor die manege, hoe het er daar aan toegaat. Echt waar Niet te doen ( morgen meer!!)

Disney here we come

Morgen is het eindelijk zover . Dan gaan we er een paar daagjes tussenuit. Xander heeft van de familie een reisje naar Disney gekregen voor z'n communie. Ik heb weer veel te veel ingepakt, maar dat zijn we al gewoon ! Hopelijk valt het weer wat mee en is er niet te veel volk.
We kijken er allen naar uit!!

Is he realy dead ??

Vandaag kwam hier een vriend aan en zei ons enkele vidoe's eens goed te bekijken waaronder deze


Bij deze laatste moet je eens kijken naar hoe het lichaam beweegt vlak voor het landen!!!Heb nog nooit van mijn leven geweten dat een dode kon bewegen. Maar ja, bij Michael kan alles

Michael Jackson

Ik was al lekker aan het slapen vannacht toen Dimi me ineens wakker maakte en zei dat Michael Jackson dood was. Geloof me, in mijn slaap zei ik ja ok en draaide me om, maar vanmorgen vroeg ik of ik dat wel goed gehoord had. Dimi was gisteren nog laat aan het bellen met zijn zus en ze had net ervoor telefoon gehad van haar vriend Omi. Hij is een enorme Michael fan en kent zelfs heel veel moves van hem, die hij perfect kan. Hij had haar het droeve nieuws verteld. Nu niet dat ik zo een Michael fan ben, maar ik ben wel mee grorrt geworden met zijn muziek. Heb zelfs een van mijn eerste kussen op een van z'n liedjes gehad en heb zelfs ooit een vriendje gehad die me ooit een sukje van Libirian Girl zong. Wie heeft er niet op zijn muziek gedanst, meegzongen ???

Rapport

Vanavond moesten we bij de meester zijn om Xander z'n resultaten te gaan bespreken.
En ik kan zeggen dat ik best wel trots ben op mijn ventje!! Hij zat mooi boven het klasgemiddelde, zijn rekenen was goed en zijn lezen was erop vooruit gegaan. Hij heeft nu niveau 3 . En dan te weten dat we eigenlijk niet geoefend hebben met hem de laatste maanden, slechts enkele 2 of 3 keer per week. (en dat haalde we soms zelfs niet) Het is hier een tijdje zo hectisch geweest dat ik er echt geen tijd voor had. 'S morgens bed uit , kinderen naar school, zaak in orde maken, werken, 's middags sluiten en vlug naar het ziekenhuis, 5 min voor opening hier weer aankomen , weer werken, de kindjes ondertussen bij papou en ze kwamen steeds iets voor bedtijd thuis, snel vragen of er huiswerk was, en was het lezen , dan was het vaak van : ok dat doen we morgenvroeg wel of morgen, maar dan kwam het er niet van. Dat was misschien niet goed van me, maar mijn gedachten waren constant bij mijn papa. En geloof me nu nog. Dus toen de meester zei dat ze de volgende weken hun testjes gingen krijgen heb ik gezegd dat hij 3 keer per dag 10 min moest lezen (en dat was dan nog in het weekend dat hij bij mijn ouders was!).
Maar hij is erop vooruit gegaan en dat is het voornaamste.
Voor de rest werd er nog gezegd dat hij zo flink is en altijd bereid om te helpen. Over de onzekere jongen waar ze vorig jaar zo de nadruk hadden gelegd, daar werd dit jaar niks meer van gezegd. Soms merk ik dat nog wel aan hem, maar ik ben blij dat hij zo verandert is dit schooljaar. Hopelijk heeft hij volgend jaar een even toffe juf/ meester. Want ik denk niet dat er vele aan meester Ludo kunnen tippen. En dat zeggen alle ouders van de kindjes die bij hem in de klas zaten. Nog eens een dikke merci aan de meester dat hij dat zo goed gedaan heeft!!
En nu is het blijven oefenen in de vakantie ....

Oudercontact Sofia

Sofia is een heel lief kind, werkt goed mee aan een opdracht, maar als ze alleen moet spelen staat ze soms wat rond te draaien omdat ze niet goed weet waar mee te spelen/ omdat ze wacht tot de juf zegt wat ze moet doen. Haar testjes waar goed, enkel haar spraak. Door haar tutje is ze ook wat met een rare s gaan spreken en moet ze ook naar de logo , maar dat wist ik al. Dat is al lang met onze logopediste besproken en ik ga haar ook proberen te laten starten in de vakantie. Ik moet dat eens vragen aan Isabelle (= logo) dat het nog niet te vroeg is, dat ze niet te ' klein ' is.
Te klein is ze niet, niemand gelooft dat ze nog maar 4 is, omwille van haar lengte, maar te jong dus.
Het enige probleem is dat ze zich zo fel laat doen door haar vriendinnetje. Daardoor kan Sofia zichzelf niet zijn en als ze dan eens nee zegt, dan luistert dat vriendinnetje toch niet, werd ze soms de grond in geboord en daar was ze natuurlijk kapot van. Ocharme mijn kleine meid. En ik, ik had dan nog zo weinig tijd omwille van onze papa. Niet dat ik mijn papa de schuld wil geven, dat zeker niet, maar dan de zaak er nog bij.Het is niet altijd makkelijk. Tedoeme he, bij Xander had ik in de tijd net hetzelfde aan de hand, maar Xander heeft ertegen kunnen opboxen en heeft zich niet laten doen, maar ons mieke, die laat precies over haar heen lopen. Hier thuis nochtans niet.
De laatste weken was ze er wel enorm over aan het klagen dat die altijd wel iets op te merken had bij haar en dat ze altijd de baas wou spelen over haar en dat ze dat echt niet fijn vond. De juffen vertelde me een paar gevalletjes en ik schrok er eigenlijk van dat kleine kinderen zo kunnen manipuleren. Dat dat meisje echt zo deed van als je dit niet doed ben je mijn vriend niet meer... Gelukkig heeft ze er niet altijd aan toegegeven, maar toch te veel naar m'n zin. En dan weet ik nog niets van de rest van het schooljaar. Waarschijnlijk zullen ze volgend jaar niet meer bij elkaar zitten, maar dan liever dat mijn pop zichzelf kan zijn dan dat ze onder de sloef moet liggen van een vriendin. Ze moet leren opkomen voor zichzelf. Ik ben er niet goed van, hier thuis kan ze echt haar 'mannetje ' staan als het moet en op school, jandorie toch.
Misschien beter als ze volgend jaar niet bijeen zitten , ik weet het niet, ben er in alle geval niet goed van dat ze soms zo behandeld werd door dat kindje uit de klas.

7 jaar getrouwd

Is het al 7 jaar geleden, ik kan het bijna niet geloven. Wat gaat de tijd toch snel.
Net als toen is het vandaag prachtig weer. (dat buitje nemen we er graag bij)
Veel hebben we vandaag niet gedaan, want we zijn 's avonds open geweest. Verscheidene mensen hadden het gevraagd, dus hebben we 'ons ' ff aan de kant gezet en gewerkt.
Maar we zijn lekker gaan uiteten en hebben fijn gespeeld met de kindjes voor het zover was.
En daar hebben we enorm van genoten, dat is het belangrijkste!!!

Ah ja, en niet te vergeten ook Annouk en Jimmy een hele dikke proficiat met jullie huwelijksverjaardag vandaag. Geniet ervan!!!

1e communie

Vandaag heeft ons manneke zijn 1e communie gedaan.Ik ben ook apetrots!!
Hij zag er fantastisch uit. En hij heeft dat heel flink gedaan in de kerk, met de nodige knipoogjes naar papa en mama, en de rest van de familie achteraan in de kerk!!
Het was me nogal hectisch vanochtend. We zaten goed op schema.
De kapper thuis. Papa was als laatste aan de beurt. Ik deed de kleertjes van de kindjes ondertussen aan en dan Dimi snel naar boven om zich aan te kleden.
Schuift hij toch niet uit met zijn nieuwe schoenen op de trap . Hij riep me en ik wist niet wat er aan de hand was. Ik naar hem toe, zonder enig vermoeden dat dat gebeurt was. Dimi heeft nog maar pas een spierscheuring gehad, die nog niet genezen was en nu dit. Op tijd komen (we moesten wat vroeger gaan voor foto's enzo) zat er niet meer in. Dimi kon zelfs de trap niet meer afUiteindelijk ben ik met de kindjes vertrokken en is Dimi nagekomen ( de kapper ging hem brengen, bij deze nog eens : je bent een echte schat!!!)
Ik me geexcuseerd , uitgelegd wat er gebeurt was en gelukkig waren we nog op tijd voor alles .
Ik zet me in de kerk met Sofia en een 10tal minuutjes later begint het. De kindjes komen mooi binnengewandeld. Ik zit voortdurend naar achter te kijken want Dimi weet niet waar ik zit.
Opeens zie ik hem en hij wandelt vrij goed naar ons toe. Ik vraag hem hoe het gaat en hij zegt redelijk. Ik zeg dat hij toch al goed kon stappen waarop hij zegt ja, heb pijnstiller genomen. (Die had hij van het ziekenhuis meegekregen ) Dat kan ik geloven dat die terug "normaal " kan stappen, zo een zware boel.
Ons Xandertje heeft heel flink gelezen in de mis en heeft heel trots z'n 1e hostie in ontvangst genomen. (Hij deed zelfs z'n mondje naar ons open om te laten zien dat hij ze echt gekregen had, waarop ik , wat dacht ge, hem direct duidelijk gemaakt heb van zijn mond weer te sluiten!)
En dan was het feest!!!
We hadden vandaag 3 communicantjes, nl onze Xander, onze Robbe en onze Kartsten. We hadden allen samen naar een plek gezocht en uiteindelijk was het circus Bruul geworden in Geel.
Toen we aankwamen , arriveerden vlak na ons ons mama en onze papa. Wat was ik fier, mijn papa was er bij!! We hadden afgesproken dat naar de kerk komen niet zou gaan ( hij kan zich nogal moeilijk in 3 splitsen) , dat zou veel te zwaar geweest zijn voor hem.
We hebben eerst lekker onze buikjes volgegeten en later o pde avond zijn we met z'n allen gaan bowlen. Papa en mama deden niet mee, wat begrijpelijk is. Maar ze hebben er mee van genoten. En papa is tot het einde mee gebleven. De kindjes gingen dan ook de ganse tijd naar hem toe om te zeggen hoe goed ze wel aan het spelen waren.
En nu , nu ben ik KO. Ik ben blij dat het erop zit !!!!

Triandatria

Vandaag word ik 33! Rond 8h05 ben ik geboren en mijn broer een 10min later!!
Heb een deel van mijn kado al gekregen, de kindjes konden niet wachten om iets te kunnen uitpakken. Een prachtige armband en bijhorende oorbellen. De rest is voor morgen, maar niet te doen. Mijn ventje heeft zich weer eens goed laten gaan!!
Maar ja langs de andere kant koop ik nooit iets voor mezelf, dus is het wel fijn om zoiets te krijgen, ik denk altijd eerst aan de kids en mijn ventje en dan pas aan mezelf.

Dimi is vanmorgen ook de foto's van de communie gaan binnendoen, die waren gewoon af. Van de 100 foto's waren er 3 niet zo goed, maar dat is maar een peulschil. Ik had dan ook zo'n fototoestel gevraagd voor mijn verjaardag, maar heb er wel bij gezegd dat dat niet voor meteen moest. Nu ook niet zo een professioneel, maar een degelijk toestel. Ik neem nu eenmaal graag foto's en zoiets wil ik dan ook in huis hebben. Wie wil nu geen mooie foto's kunnen maken.
K ben thuis de enige die nog gene 'speciale' in huis heeft. Die kunnen allemaal van die prachtfoto's maken, dus k wil niet achterblijven. En zeker niet nu we weer eens geboekt hebben voor Disney! Vorig jaar was al top en dit jaar wil ik het helemaal afmaken. Eigenlijk zou zo een vakantie elk jaar wel welkom zijn naar daar. Is niet alleen fijn voor de kids maar ook voor ons!!
(Daar zijn we altijd uitgerust, op tijd ons bedje in, alles, thuis is heel wat anders!)
Was het al maar zover, maar eerst nog alles geheim houden tot zijn communie. Nog een weekje te gaan.


Vandaag hebben we tot onze grote spijt moeten vernemen dat de mama van meester Ludo overleden is. Het ging de laatste dagen niet zo goed met haar, dat wisten we, maar we hadden gehoopt dat alles weer in orde zou komen. Bij deze wil ik onze innige deelneming geven aan de familie Van Voorden. Het is altijd jammer om iemand van de familie te moeten verliezen. Xander zei me dat ze 90 jaar geworden was. Maar dit weet ik niet met zekerheid. Ik hoop dat de meester weet dat z'n ganse klasje mee lijdt onder dit verdriet en hem veel sterkte wenst!!

april

Ik ben de laatste tijd niet veel meer aanwezig geweest, dus hier de nieuwtjes van de maand april:

1. eerst en vooral wil ik zeggen dat ik apetrots ben op onze Xander, want hij had een heel goed rapport ( en het zou nog beter geweest zijn moest hij zich niet zo fel de situatie met opa aantrekken)
2. ons tripje naar zee fantastisch was, heel kort maar krachtig (heb het nu ook nodig, maar is onmogelijk) We zijn superblij dat we weer daar geweest zijn!!!
3. tijdens ons tripje aan zee opa gezegd heeft dat hij Leuven afgezegd heeft en hij voor Hasselt kiest
4. moest het hem dan te zwaar zijn hij ons kan bellen en wij hem gaan ophelen en hij desnoods hier kan komen wonen voor de tijd het nodig is( ik weet dat hij dat niet zal willen , maar in het geval van is hij hier meer dan welkom, als we hem daarmee kunnen helpen, met alle plezier!!!)
5. we eindelijk na zoveel tijd bij Said en Vero op bezoek zijn gegaan voor de nieuwe baby!
6. jammer genoeg nog niet bij Nico en Pina. We hebben ze afgelopen maandag tijdens de Griekse Pasen gezien in Frappè en hun de situatie uitgelegd. Gelukkig begrepen ze het. Vind het heel erg dat ik het niet eerder gezegd heb, maar had en heb nog steeds moeite om het te plaatsen ( situatie van mijn papa) Ze hebben een pracht van een dochter, ni normaal, zo een schone baby!!! We gaan zo snel mogelijk langs gaan (als de situatie het toelaat, met m'n vader, hoop en weet dat jullie, Nico en Pina dit verstaan) en eens goed bij te praten. We hebben jullie gemist ( en ik u zeker Pina !!!!)
7. vandaag heb ik het weer heel moeilijk. K heb gebeld naar thuis (onze kindjes zijn daar) en kreeg papa- opa aan de lijn . Hij zei me dat het zo en zo met hem ging. Waar ik uit versta dat het niet zo goed gaat. Hij is niet uit de zetel kunnen komen, voelde zich te zwak en BANG k kreeg weer ne serieuze klop tegen mijn hoofd! K wil zo graag dat het beter met hem gaat. Maandag beginnen de bestralingen en is het daarom dat hij zich slecht voelt, van de zenuwen of is het omdat hij echt slecht is??? Ik weet het niet, maar ik voel me momenteel rotslecht! Ik hoop met gans mijn hart dat hij beter wordt! Ik kijk enorm op naar hem en ik niet alleen , onze Xander ook. Hij vroeg me laatst hoe vaak opa nog naart ziekenhuis moest, dat hij nu al wel genoeg geweest was, en ik weet niet goed meer wat te verzinnen. Hij zit er heel fel mee in zijn hoofd, dat heef zijn meester me ook gezegd, dat ik( we) moeten zien wat we zeggen, maar dat is niet simpel!
8. Ik met gans m'n hart hoop dat de maand mei een heel nieuw begin mag betekenen!!! Met veel goed nieuws en veel goede moed! Dat al onze dromen mogen uikomen!

Nieuws van het thuisfront

We zijn net terug van Brugge. We zijn daar nog wat gaan eten. Jammer dat die 2 dagen al voorbij zijn. Maar het was/is heerlijk geweest. Dimi kijkt z'n gsm na, want die waren we vergeten. We hadden telefoon gemist van thuis. Ik dadelijk in paniek dat er iets zou zijn met papa. Ik bel meteen en krijg hem aan de lijn. Blijkbaar had ons mama gebeld omdat ze 2 dagen niets van ons had gehoord. Ik praat wat met papa en hij zegt me dat hij morgen naar de dokter moet en vrijdag naar het ziekenhuis. Naar het ziekenhuis zeg ik? Ja zegt hij. Hij had maandag naar de dokter gebeld dat hij Leuven wou laten vallen. De dokter zei hem dat het daar inderdaad langer kon duren voor hij er binnenkon (als je er niet geopereerd bent, wordt het vaak op de lange baan geschoven en dat gaat niet). De dokter zei dadelijk contact op te nemen met Hasselt en belde een kwartiertje later al terug met de mededeling dat hij vrijdag al mag gaan. Papa klonk echt heel goed. Hij was ook blij dat hij eindelijk kon gaan. Hij zei zelf dat langer wachten geen optie was. Maar goed dat ik gebeld had naar de dokter vorige week. Anders hadden ze nu nog steeds zitten wachten op nieuws van Leuven.

1e dagje zee

Het weer is prachtig en de kindjes zijn al vanaf ze wakker zijn aan het vragen om te gaan zwemmen.We zeggen hen dat het nog veel te vroeg en te koud is, maar daar hebben ze geen oren naar. Rond een uur of 2 gaan we dan eindelijk naar het strand en hoewel het heel warm is vermoeden Dimi en ik dat het water nog koud is, maar ze zijn niet te houden en gaan er met hun voetjes in. Eerst is het van OH het water is nog wat koud,maar nog geen 5 min later zitten ze er tot hun billetjes in en pret dat ze hebben, niet te doen !! Wat ben ik blij om aan zee te zijn ! Het is er gewoon heerlijk, we wensen dat we er nog veel langer kunnen blijven( hoewel dat niet kan) zo genieten we ervan! Hier voelen we ons echt thuis, heerlijk gewoon, zalig, kon het maar blijven duren!!!
(Nonkel Pascal en Mira zijn ook naar Brugge gekomen en we hebben samen een terrasje gedaan en nadien zijn ze ons komen opzoeken, gho, kon het maar blijven duren, die rust, dat zalige gevoel!!!

Papa ik hoop met gans m'n hart dat alles goed mag gaan met je bestraling en dat je er heel goed uitkomt!!
Je bent mijn alles!! Mijn steun en toeverlaat, ik heb je nodig voor al mijn ( al dan niet 'domme) vragen! Weet dat ik oneindig veel van je hou of om het op mijn manier te zeggen ICH LIEBE DICH!! ( Dankzij hem( en via de tv) ken ik mijn Duits perfect en dat is heel belangrijk voor me, zeg ook elke avond die woorden en iets meer tegen de kindjes!) Dankzij hem hem ben ik van die taal gaan houden en dat zal me altijd bijblijven. Duitse mensen die ik ontmoet of als ik daar ben , denken de mensen steeds dat ik van daar ben en geloof me dat is een enorm compliment, en dat dank ik aan hem, mijn papa, mijn God!!

Naar zee

Strakjes na het werk vertrekken we naar zee voor 2 dagen. Het is niet lang, maar het zal ons deugd doen. Er eventjes tussenuit met de kindjes. Dadelijk nog wat verder inpakken, en dan de kindjes halen bij oma en opa. We kijken er echt naar uit. Daar kunnen we echt tot rust komen.
En deze keer ga ik eens niet teveel meesleuren. Want daar ben ik goed in! Overal waar we naartoe gaan, neem ik veel te veel mee.

Nieuws

Zojuist heeft ons mama me gebeld met nieuws ivm papa. Eindelijk hebben ze iets te horen gekregen. Er waren geen uitzaaiingen. Door het dolle heen ben ik, zo blij. Wat zullen ze blij geweest zijn met dit nieuws. Hetgene waar ze zo een angst voor hadden, is voorbij.
Ik heb nadien zelf nog eens naar de arts gebeld en die was zelf ook zeer tevreden, maar zei er wel bij dat er nog steeds een deeltje in z'n lichaam zit en dat dat toch zeer kwaadaardig is. Hij stelde zelf voor om een lichtere vorm van chemo en bestraling. Een lichtere vorm omdat papa z'n nieren niet zo goed zijn. Hij wou me niet ontmoedigen zei hij ( omdat het zo kwaadaardig is) maar op dit moment kan niks me raken. Daarbij elke vorm van kanker is slecht!
Hij zei me dat hij ging mailen naar Leuven voor de nabehandeling en hoopte er snel nieuws van te krijgen. Maar hij voegde eraan toe dat dat ook wel lang kon duren, een 14 dagen, en als hij dan niks vernomen had, dan zou hij contact opnemen met Hasselt. Hij zei ook dat deze uitslag z'n levensverwachting verbeterd.
Na dit telefoontje belde ik naar thuis en zei wat hij tegen mij zei.
Ons mams was eerst niet zo blij dat ik gebeld had, maar was toch ook blij met dit extra nieuws te horen!

Leuven

Morgen is het zover, dan gaat papa naar Leuven voor z'n petscan. Allen hopen we dat we goed nieuws kunnen krijgen. Dat er verder niets te vinden is, maar papa zelf is er niet zo gerust in, mede doordat ze vanalles hebben laten doorschemeren. Waarschijnlijk zullen we morgen nog niks te horen krijgen en zullen we pas in de loop van de week iets weten.
Hopelijk goed nieuws!

Hoe komt ze erbij???

Vanmorgen waren de kindjes er vroeg bij.
We werden in Frappè verwacht, want vandaag vertrekken papou Dimi en yiayia Soultana weer naar Griekenland. We hebben hen niet zoveel gezien als andere keren, want nu sliepen ze in 't stad en niet meer hier iets verder. Dat vonden we best jammer.
Ik vroeg papou of hij in mei ( dan wordt zijn 6e kleinkind geboren. Zijn jongste zoon en de broer van Dimi zijn mama is maar 2 jaar ouder dan mij en die wordt nu voor de 1e keer papa) terugkwam en hij zei me dat hij denkt van niet. Dat hij dood gaat dit jaar. Ik heb hem gezegd dat dat helemaal niet zo is, dat hij nog vele jaren bij ons zal zijn. Blijkbaar was hij vannacht heel slecht geweest. Yiayia was zoals altijd ook zeer blij van ons te zien en had dan ook enorme tranen in de ogen om afscheid te nemen (omwille van het afscheid maar ook omwille van papou en ze niet weet wanneer we elkaar weer zouden zien) . Ze zei me dat ik veel beterschap moest wensen aan mijn vader en mijn ouders zeker de groetjes te doen. De paar keer dat we elkaar zagen zei ze me steeds javroem, s agapo pouli (liefste, ik hou van je) Mijn God, wat zie k die vrouw ook graag. Van de eerste keer dat we elkaar zagen, klikte het meteen ( en ze is niet zo makkelijk met 'vriendinnetjes' van haar kleinzonen) Wat zal ik hen missen. Hopelijk is het niet zo erg met papou en zijn ze er in mei weer, ook al is het dan maar voor 2 weken!

In Frappè moest Sofia naar toilet. Mama moest mee. Geen probleem.
Sofia ( terwijl ze op toilet zit) :Mama ik moet ook kaka.
Ik : Is goed schat, mama wacht wel.
Ze is klaar en roept me (ik moet buiten wachten)
Ik veeg haar poepke schoon.
Ondertussen merk ik dat haar neusje wat 'vol' zit en neem een stukje papier en zeg dat ze flink moet blazen. Ze blaast, kijkt me aan en zegt : Mama dat is toch niet dat papiertje waarmee je mijn poep geveegd hebt hè.
Geloof me ik heb me kapot gelachen. Dat kwam er zo spontaan uit. Hoe ze er niet opkomen. Wat is het lang geleden dat ik zo gelachen heb. De laatste maanden zat alleen mijn vader in mijn hoofd en alles wat ons nog te wachten staat. Het heeft me deugd gedaan zo eens te lachen, veel deugd !

VRIJDAG DE 13E

Wel vandaag was begonnen als een mooie dag. Dimi en ik zijn vandaag 7 jaar en 9 samen maanden .
Maar mijn gedachten zaten ergens anders. Tuurlijk heb ik hem nen dikke proficiat gezegd om het zo lang bij me uit te houden. HIHI
Maar m'n gedachten gingen uit naar mijn vader. Rond iets voor 12 belde ik snel naar ons mama om te horen of ze al iets wist, niet dus . Ze zegt dat ze rond een uur of 13u naar daar zal gaan en me dan iets zal laten weten. De tijd tikt voorbij en ondertussen is het bijna half 16 u. Tijd om de kindjes te gaan halen. Om kwart voor 16u ben k terug en zeg tegen Dimi dat ik zelf naar t ziekenhuis ga bellen, het heeft me al lang genoeg geduurd. Hij zegt me dat ik gelijk heb, zo lang niks horen, dat kan niet.
Ik bel, vraag naar mn vader, word doorverbonden en krijg dan te horen dat de operatie nog niet zo lang geleden afgelopen is. Hoe kan dat nu, ze hadden toch gezegd dat het maar op z'n langst 5 uur zou duren. Meer kunnen ze voorlopig niet zeggen. Ik krijg de nr van intensieve, maar daar is hij nog niet. Ik zeg straks terug te bellen. Ik leg neer en de telefoon gaat, ons mama,...
Ik zeg dat ik net gebeld heb, ze vraagt wat ze gezegd hebben, ik zeg dat en dan doet zei haar verhaal,..
Ze hebben terug een kwaadaardige tumor gevonden, daarom dat het zolang geduurd heeft. Ze hebben naar Leuven moeten bellen om te vragen hoe ze het het beste moesten verwijderen.
Sorry, maar nu ben k mijne moed ff kwijt, ga wat rusten, positief proberen te denken(nee k ga da doen, dat moet) en zal nadien verder vertellen, maar dit heeft me zo geraakt. Het was 7 jaar geleden. Ocharme onze paps, en die man weet niet wat er allemaal gebeurd is, sorry, maar ik kan niet verder vertellen, k ben er kapot van.
Maar hier komen we samen door!!!

Ardennen

Ons weekendje was geslaagd!!! Buiten het feit dat ons mams en onze paps er niet bij waren (juist de personen waar we dit elk jaar voor doen!).
Het was koud, maar dat deed ons niks, lekker warm aangekleed gingen we wandelen , uren aan een stuk, de kids waren allen enorm blij. Nadien aten we heerlijk, speelden we even in het huisje om er dan weer op uit te trekken. Met de nodige telefoontjes naar oma thuis en naar opa in het ziekenhuis. We hebben echt genoten, maar hebben toch de ganse tijd aan hen gedacht. Oma die thuis zat en opa in het ziekenhuis. Verdorie, waarom weten ze nog altijd niet wat hij heeft. Moesten ze nu gezegd hebben dat hij naar huis mocht van t weekend hadden ze toch niet meegekomen omdat de weg naar huis te lang was geweest moest er iets gebeuren. Jammer want dit zijn de momenten waarop wij zussen en broer naar uitkijken om samen te zijn met onze ouders!!!!

Dimi had vanavond gezegd ( het was enorm beginnen sneeuwen, een 8 cm op 2 uur tijd) om net voor het vertrek nog even buiten te gaan spelen en dat wilden al de kindjes wel. Iedereen zijn dikke kleren weer aan en naar buiten. Het was heerlijk!! Geen verkeer op de baan, lekker sneeuwengelen maken, sneeuwmannen ,... Fantastisch gewoon!
Tot we moesten vertrekken...
Ons Siegje (Stef en de kids) waren in ene keer vertrokken. (Onze Ro en Eva + kids waren al enkele uren ervoor vertrokken, met ook enige moeite op ene berg). Dan vertrok ons Nadia en de Sven (met winterbanden) en wij zouden achter hen rijden. Yeah right! Als die stomme auto nu es wou. Gene kant konden we op, jawel, achteruit, dat is het enige wat ging, maar vooruit, dat ging allen maar scheef!
Ons Nadia en Sven zijn dan teruggekomen en hebben helpen duwen( en sneeuw geslikt).Dimi die al niet mocht rijden zat achter het stuur en wij maar duwen, maar het ging maar voor enkele meters ( en dan nog met moeite ) en dan stonden we weer scheef. De auto gaf de ganse tijd aan dat zijn handrem, abs en antislipsysteem opstond. Ook al waren we niet aan het rijden. De handrem stond helemaal niet op en de rest kan ook niet werken als je niet aan het rijden bent, denk je toch, niet dus.
We hebben dan Ford assistance gebeld, en die waren er binnen het kwartier. Dat bleek dan nog familie te zijn van de man waar we het huis van gehuurd hadden.(Die man zei ons nog dat we gratis mochten overnachten omdat er zo een enorme sneeuwbui ( sneeuwstorm) zou komen, maar wij koppig als we zijn en denken dat we alles kunnen toch proberen.
Die man van de assistance zei meteen dat dat niet ging omwille van onze banden( die van mij wou perse 18ers) en op zo een wegdek hadden die gene vat! Hij ons eruit getrokken (met onze Xander op de achterbank : Ik wil naar huis!!!Waarop wij, wij ook, maar zo simpel was het dus niet!)
Ondertussen was het lichtjes (fel genoeg om ons op 10 min zeiknat te maken) beginnen regenen, kwam er een sneeuwruimer langs en was de baan 1 pap. Niet normaal.
We waren nog geen kilometer verder of het was weer van dat. We konden geen cm meer vooruit, met nu naast ons een beekje. Dimi zei dat als we daarin terecht kwamen het helemaal afgelopen was. ( In de verte zien we de man van de assistance rijden en zich draaien en wij la roepen en teken doen ma hij zag ons niet) Vlak voor een bocht staan we dwars over straat, langs ene kanr een diepe gracht en de andere,...En de auto wil niet meer. Dimi( met zijn gebroken elleboog maar proberen, hij heeft al enorm helpen duwen) probeert, maar eer is geen beweging in die auto te brengen, langs voor werken de banden nog wel, maar de achterste draaien niet meer mee. Weer naar de assistance gebeld, maar die zeggen dat ze voor zoiets niet komen. Dan hebben we die man zijn nummer gevraagd en gezegd dat we hem wel zouden betalen en binnen het kwartier was hij er. Ondertussen hadden we al enkele meters verder kunnen rijden, en was het al wat beter( keep on dreaming Helga) op de baan. Na een kwartier kwam die man aan , nam plaats achter het stuur en reed met moeite (in t begin ) onze auto verder, na een km ging het. Daar lag zoveel sneeuw niet meer. Die man heeft ons dan nog naar de autostrade begeleid en rond iets voor waren we thuis. Ko wel te verstaan, op van de zenuwen!!! K ga dus lekker m'n bedje in!!

Weekend vrijaf

Druk dat het vandaag geweest is, niet te doen. Niet alleen op het werk, maar ook daarbuiten. Ik moest nog alles pakken (nog steeds vanalles, maar wil er ff tussenuit), nog sommige dingen strijken die Dimi nog perse mee wou hebben. Dus snel wassen, drogen en ...Wat een gedoe om 3 daagjes van huis te gaan. Maar we hebben afgesproken: we zijn klaar als we klaar zijn, gaan ons niet overhaasten en gaan niet snel snel vertrekken, maar op ons gemakske!
Ons mama en onze papa gaan niet mee. Papa is nog steeds in het ziekenhuis, hij voelt zich wel al wat beter, maar ze willen hem daar toch nog enkele dagen houden. Dit vind ik heel jammer, had het heel fijn gevonden om er met zijn allen te zijn, nu zal het enkel broer en zussen zijn, maar we gaan er het beste van maken!!!
En nu ga ik verder inpakken of ik ben hier binnen een uur nog niet weg!!!

Dimi zijn pa komt hier de gang verven terwijl we weg zijn. Komen we weer eens thuis in een ander huisje (voor de zoveelste keer) en dat maakt onze thuiskomst extra spannend!!!

Tante Vero

Joepie!!!! Ons tante Vero is voor de 2e keer mama geworden!!!!
Van een meisje Senna. Rond 6 uur vanmorgen is de kleine meid geboren. Ze heeft iets langer dan gepland (eind januari) op zich laten wachten, maar nu is ze er. Ons Vero hare droom is uitgekomen!!! Ik ben reuzeblij voor haar!!!
Proficiat pop, na lang wachten heb je nu ook uw koningswens!! Geniet ervan!!!

Sofia

Kunt ge geloven dat die klein pruts van me nu nog altijd net voor het slapengaan over die man in Dendermonde praat. Ze heeft daar dus echt een enorme schrik van gepakt. Weer maar eens heb ik haar gezegd dat die man echt niks meer kan doen, dat hij in de gevangenis zit. Dat als ze bang is, ze dat helemaal niet hoeft te zijn, dat mama en papa er zijn om haar te beschermen.
Gek toch hoe zoiets in haar hoofdje kan blijven spoken. Het is nu wel al wat minder, maar toch spreekt ze er nog over. Ze wordt er 's nachts wel niet meer wakker van, maar toch.
Ocharme mijn kleine meid!!!

Vriendjes op bezoek

Ik had Xander en Lars(z'n beste vriend) al een tijdje geleden beloofd dat ik ze (Lars en Rob) na school eens ging meenemen naar hier om te komen spelen.Vandaag is onze vrije dag en dus het makkelijkst voor ons. Katleen vond het goed, dus zijn we na school allen hand in hand hierheen gekomen. De kindjes hebben eerst wat soep gegeten en zijn dan gaan spelen. Plots kwamen ze vragen achter hun tattoos. Ze waren het dus nog niet vergeten. Ik had hen dat de vorige keer beloofd, maar toen was er geen tijd meer. Dimi is er dan met hen aan begonnen terwijl ik de rest van het eten aan het klaarmaken was. Ze moesten ze zelf inkleuren en mochten dan kiezen waar ze gezet zouden worden. Daar hebben ze werk van gemaakt. Het waren pracht exemplaren!! Dimi is dan nog naar de winkel gegaan met Sofia (wat bloemen en een mand vol specialiteiten gaan halen), want nadien werden we nog bij Dennis en Suzy verwacht. We wilden hen nog eens extra bedanken voor onze prachtige badkamer!
Ondertussen was ik boven met de jongens. Ze hebben eerst naar een film gekeken (terwijl de batterijen van de Wii aan het laden waren) en nadien hebben ze zich uitgeleefd op de Wii.
Dan was het jammer genoeg al tijd om door te gaan, vermits we nog naar Dennis moesten.
Ik wou eerst hun huiswerk nog maken, maar dat moest op de pc gebeuren en dat vond ik wat moeilijk om dan die 2 andere nog bezig te houden, dat we dat maar zo gelaten hebben. Dat kon Lars nog bij z'n mama doen. Moesten ze nu lezen, dan had ik dat snel gedaan, maar nu heb ik ze maar laten spelen. Ik heb afgesproken met Katleen om ze binnen 14 dagen weer mee te nemen naar huis en dat was goed. Hebben ze weer iets om naar uit te kijken!!!

Dan zijn we doorgereden naar Dennis. Daar zijn ze ook volop aan hun huis aan het werken en hoewel het nog niet af is, ik kon mijn ogen niet geloven. Zo mooi!!! Die man heeft toch prachtideeën en wat voor een werk die kan afleveren, zo een vakman kan ik iedereen aanraden!
De kindjes hebben zich zitten uitleven op de hometrainer, kei grappig en Suzy en ik hebben fijn kunnen praten. Het was alweer een tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden en ze zei dat ik eens wat vaker moest langskomen. (Dimi zei me dat nadien ook in de auto. Ik heb nog nooit m'n werk in de steek gelaten en vind dat zo raar om dat te doen, maar hij zei dat dat echt niet erg was, dat ik eens wat meer moet genieten ipv altijd zo op te gaan in al mijn taken)
Vlak voor we zouden door gaan kreeg ik telefoon van ons mama, met niet zo een goed nieuws,...( lees hierboven) en toen stond mijn hoofd nergens nog naar.
Eerst ons mie ons gek gemaakt, Dimi zijn elleboog gebroken, nu onze papa, wat zal het volgende zijn. T is genoeg geweest, nu mag het ophouden!!!
Maar het was echt een fijne avond bij Dennis en Suuz, zeker om nog eens over te doen!!

Dimi

Ons popje had ons gisteren dus gek gemaakt. We waren beide serieus over ons toeren, dit hadden we nog nooit meegemaakt. Zo tekeer gaan, dat heeft ons ventje nooit gedaan. Ik besluit ze 's middags te gaan halen dat ze thuis komen eten. Sofia was enorm rustig en ze beseft wel degelijk dat ze overdreven heeft. Ma diee papa is nog steeds opgejaagd. Hij laat dat wel niet merken, maar als je zo lang samen bent, dan zie je genoeg! De kindjes willen met de fiets naar school in de namiddag. Zo gezegd zo gedaan. 1 probleem : Dimi zijn papa zijn auto is niet groot genoeg om die 2 fietsen in te steken. Dimi besluit ze nog snel te gaan halen voor de school uit is. Hij komt terug thuis ( lijkbleek ) en zegt dat hij zich serieus heeft pijn gedaan. Ik zeg dat hij naar de dokter moet, maar zo koppig als hij is zegt hij dat hij even gaat rusten en dat het dan wel over zal zijn. Na het rusten gaat het hem helemaal niet meer. Hij kan z'n arm niet meer plooien,... Ik zeg dat hij dan maar moet gaan, want zo kunnen we niet verder. Hij vertrekt, vergeet z'n gsm dan nog en uren hoor ik niks. 3uur later komt hij thuis : vlak bij de elleboog gebroken. Een halve gips rond z'n arm gezet en volgende week een ganse.
En dan te weten dat het vandaag de drukste dag van de week is. Maar het is gegaan, godzijdank!
Ik ben wel moe, heb gelopen voor 100 en dat zal de volgende dagen (weken) nog zo zijn.
En dan gans de tijd die uitleg geven wat Dimi had, elke keer weer opnieuw, ... Vanavond laat was er een man gekomen die vroeg of hij dat deed om compassie te krijgen van de mensen. Maar goed dat ik dat niet gehoord heb want die had z'n antwoord gekregen!!! Maar zo'n mensen zijn er dus ook, die enkel aan zichzelf denken en de rest van de wereld gestolen kan worden. Zo precies of ge expres uwe elleboog gaat breken?!?

PFFFFF wat een dag

Sofia heeft ons eerst de ganse nacht gek gemaakt ( ok niet de ganse nacht ma meer dan 2 uur ) schreeuwen, brullen, tieren ,... " ik ben bang, jij moet bij me blijven, ik wil niet alleen zijn,( terwijl ze niet alleen is) etc
En dan breekt Dimi nog zijn elleboog ( juist ernaast)
Ik ben ko, ni te doen!!!
Morgen meer, ik voel mijn beentjes ni meer!!!

Helaas

*Maandag in de late namiddag hebben we dan eindelijk bericht gekregen van "mijn restaurant". Dat ze er helaas niet bij waren. Ze moesten kijken naar de leeftijd, de andere deelnemers, ...
Gelukkig dat we er ni te fel op gehoopt hadden (k heb die mannen wel gek gemaakt hihi), en eigenlijk misschien beter zo. Want zo op het laatste moment alles beginnen regelen dat is ook maar niks. Nu donderdag zou alles al van start gaan. En dat zou hier nogal wat gegeven hebben in de zaak : snel snel iemand moeten zoeken, een heel andere manier van leven,...
Maar ons mannen zijn ondertussen al met iets anders bezig, wat, dat vernemen jullie later wel.
Ze laten de moed niet in hun schoenen zakken en gaan gewoon verder!!

*Ondertussen is het hier druk druk druk geweest. De tijd is zo gevlogen dat ik 's avonds gewoon lekker voor de tv kroop of nog wat op de nintendo zat te spelen. Ik had niet veel zin om achter de PC te kruipen, want dan wist ik dat het weer laat zou worden.

*Onze badkamer is ondertussen af, maar de laatste afwerkingen (de gang, die is ook voor een stuk meegedaan) dat zal voor in de week zijn. Alles moet nu eerst drogen en dan zijn we van al dat stof verlost! Toch voor even, want dan gaan we aan de volgende kamer beginnen. Daar is wel niet zoveel werk aan ( de muren verven, nieuwe vloer ) en daar willen we dan ook niet lang meer mee wachten, dan zijn eindelijk de kamers achter de rug. Het enige wat dan nog moet gebeuren is de trap, maar dat zal niet voor meteen zijn. Ik ben het stof beu en wil aan de grote poets beginnen!!

*Met dat voorval in Dendermonde (verschrikkelijk gewoon) ons Sofia maandag niet naar school wou. Ze wou bij mama blijven. Ze er nu 's avonds nog over praat. Ik heb haar duidelijk gezegd dat die meneer in de gevangenis zit, dat ze geen bang hoefde te hebben. Waar kindjes toch niet allemaal mee in hun hoofd zitten.

MIJN RESTAURANT

We kwamen vanmiddag terug van Leuven. Ineens telefoon. Ik dacht das weer den ene of den andere verkoper , aan Dimi zijn reacties te merken. Ja we zijn nog geïnteresseerd,...
Nu is hij naar daar op gesprek! Moest het goed verlopen,...
De opnames beginnen volgende week!!!
Sorry voor zo een kort bericht, ma k ben op van de zenuwen.
K zal straks laten weten of ze erbij zijn of ni!!!
Laat ons hopen van wel, positief denken!!!!!

Stil

Goh wat is het hier weer ff stil geweest! Ze zijn hier aan de nieuwe badkamer begonnen en ik heb een 2 weekjes stof kunnen bijten/eten. Telkens ik poetste, was dat maar goed voor een half uurtje(nog niet). Om gek van te worden. Nu is de badkamer zo goed als klaar, nog wat afwerken, verven, nieuwe spulletjes kopen,...., maar de grootste ellende is achter de rug!! Ik heb echt afgezien de laatste dagen, en die mannen maar lachen met al m'n gepoets. Nu begrijp k hen ook wel, het had toch geen nut, maar ik wou het zo niet laten. Morgen alles eens een grondige beurt geven, voor zover het kan, want dinsdag komen ze weer, maar het gedacht doet ook al veel hè. Zo denk ik er al 2 weken over, maar ik ben heel blij met het resultaat!!
Vanaf nu zullen jullie m'n gezever dus weer meer mogen aanhoren en zal ik de afgelopen dagen ook weer inhalen( hihi)!!!!!

Goede Voornemens

1. wat meer water drinken (drink dat al 10 jaar niet, wordt hoog tijd hihi) ipv altijd cola light
   
2. minder eten 's nachts
3. vroeger gaan slapen( k ben een nachtmens , maar als k opsta vlieg k er meteen in, dus ook een ochtendmens, als k maar bezig kan zijn , anders word ik lui)
   
4. wat minder freaky zijn ( alles wat meer indelen, een schema heb k altijd in mijn hoofd en werk alles af , maar nu wil ik een VAST schema voor elke week, is m'n tijd beter ingedeeld en heb k meer tijd voor de kids, mijn ventje,...)
5. minder roken, en zelfs proberen te stoppen met (maar dan met behulp van ... en dan ook alleen als k niet bijkom, want k wil gen 10tonner worden, weet iemand die daarvoor kan zorgen, nu alleen z'n adres nog hebben)
6. ik ben iemand die het helemaal niet erg vind om af te wassen, af te drogen, poetsen, wassen, strijken,... het enige probleem dat ik heb is mijne strijk wegleggen ( het makkelijkste van al)
7. mezelf minder opjagen in futiliteiten
   
8. eens genieten van een vrije dag/dagen (verlof ) en eens niet denken aan wat de klanten dan wel niet zullen denken (die hebben elk weekend vrij en al nam ik maar 1 dag verlof dan krijg ik nog commentaar, zo had ik mensen die vonden dat ik op kerstavond/dag moest open zijn, als ik hen dan vroeg of ze die dag zouden komen kreeg ik als antwoord 'nee dan zit ik bij familie', maar ik moest toch open zijn van hen, en geloof me dan voel k me echt slecht. Dus leren genieten van het leven en niet steeds aan het werk denken !!!!
   

Sneeuw !!!

Op zondag zijn we gesloten om 22h. Normaal poets ik alles nog na het werk, maar ik was zo moe dat ik iets na het werk m'n bedje inga en besluit het morgenvroeg te doen.
Rond middernacht word ik ineens wakker(moest dringend kleine boodschap doen, waarom uitgerekend nu, nu ik eens vroeg in mijn bed lig. Het is precies alsof ik eens niet mag doorslapen!). Ik sta op en ga naar beneden.
Dimi zit daar met "slet" hihi Ahmet dus. Ze zijn nog aan't bijpraten, ik blijf 5 min zitten en besluit dan om weer mijn bedje in te gaan.
Een uur later lig ik nog wakker, weer naar beneden, (voel me al ellendig want ik wil slapen, maar het lukt niet) en vraag hoe lang Dimi nog opblijft. Ahmet zegt dat hij niet lang meer blijft. Hooguit nog een 15 min. Een half uurtje later is mijn ventje boven. We praten nog wat over de voorbije vakantie, over het werk,...
Net als we willen gaan slapen word er eentje wakker. Ons poppemie. Ze komt "stillekes" naar boven en klaagt van beenpijn. Wat heb ik vroeger afgezien hiervan. Ik kan me de pijn nog heel goed herinneren. Dimi besluit bij ons manneke te gaan liggen (hun bedden staan momenteel nog steeds op 1 kamer. Na de badkamer maken we werk van zijn kamer. Dit had na pukkelpop al moeten gebeuren, maar er is zoveel tussengekome,... En hij wou niet terug alleen liggen, dat kwam ons ff goed uit! Ze zoeken elkaar ook op 's nachts)
Om half 4 sliep die madam nog niet, nen uitleg van hier tot in China had ze.En het was beginnen sneeuwen!!!!!! Ze begreep ni dat het nog geen tijd was om weer op te staan. Ik heb haar dan rustig uitgelegd dat het nu echt nog slaapekestijd was en dan is ze weer braafjes in slaap gevallen. Zenuwen voor school??? Wie zal het weten,maar mijn nachtje wat voor ene keer eens vroeg begonnen was, was om zeep!
Niks uitgeslapen, 's morgens om half 8 opgestaan, wat later als anders, en ons popje nog lekker aan het slapen. Eerst wou ik haar laten slapen, maar Dimi zei ook dat ze beter zou gaan. En eens wakker, was ze er klaar voor, weer naar haar vriendinnetje Emma!
Hoe magisch mooi is het niet, zo opstaan, alles prachtig wit van de sneeuw! Nu voel ik de kerstsfeer, wel wat te laat, maar het voelt overheerlijk!!!
We brengen de kindjes samen naar school en die sneeuw onder m'n voeten doet me weer verlangen naar vakantie. Niet dat ik niet blij geweest ben met m'n vrije dagen, gewoon het gedacht van te gaan sleeën, sneeuwballen gooien, wandelen in de sneeuw, het landschap verkennen, ALLES gewoon.
Maar onze dag zag er heel anders uit.
Van de ene winkel weer naar de andere. Kijken voor badkamers, en dan te horen krijgen dat je minstens 6 weken moet wachten. Die tijd hebben we dus niet. We hebben maar 1 week.
In 1 winkel hadden we een fantastische toilet gezien. OK ik hoor iedereen al denken hoe kan je nu zo doen over een toilet, maar geloof me, ze was echt af. Net als het prijskaartje eraan. Met alle bijhorigheden kostte het 2500€. WABLIEFT???? Excuseer, maar dat is er dus wel over en nog geen klein beetje.
ff tussendoor: laatst hadden we een tv programma gezien waar iemand een zaak binnengaat en daar op een toilet(toonzaalmodel) z'n behoefte gaat doen. Ik vertel dit aan het meisje wat ons helpt en ze zegt me dat dit heel regelmatig gebeurd. Ik kan m'n oren niet geloven!! Dit had ik nooit gedacht, op tv voor te lachen ok, maar in het echt gebeurd dit dus ook .
We rijden naar huis en onze Xander wil graag nog in de sneeuw spelen, ons pop daarentegen is heel moe. Hoe zou dat komen??? Eerst wilden we naar een bevroren plas gaan, maar omdat ons pop zo moe was besloten we toch naar huis te gaan. Dan konden ze achter in de tuin ook nog wat spelen ( Dimi en Xander). Terwijl ik eten maakte. Onze tuin staat ook overhoop: materiaal om een tuinhuis ineen te steken, de tuintafel (helemaal niet op de plaats dat ze moet staan), de tuinstoelen, onze fietsen( enkele al veel te klein voor de kids, veel te veel dus), en nog zo veel te veel zaken om op te noemen.
Ze willen een sneeuwman maken, maar de sneeuw is niet goed. Plakt niet, is net fijn stof.
Plezier hebben ze voor 100! Dat is hetgene wat telt.Na het eten gaan we boven nog wat op de Wii spelen. Xander is bezig op Wii sport boxing en vraagt wanneer Seppe nog eens komt spelen. Toen hij hier was kon hij dat goed en Xander wil graag dat hij nog eens komt. Ik heb beloofd het eens aan z'n mama te vragen . Hij kijkt er al naar uit!
Wat later stoppen we hen in bed, blijven nog even bij hen en ..... vallen beide mee in slaap.hihi
Ik word wakker om iets na 22h en maak ook Dimi wakker.
Nog geen 15 min later stuurt Milo een bericht en Dimi gaat hem halen. Hij zou in frappè blijven slapen (is nonkel Omi z'n broer, ne fantastische kok, maar werkt momenteel iets te ver weg voor ons, in de AB in Brussel)
Maar in frappe was niemand, ze waren in St- Truiden eten. Om half 3 waren ze daar voor hem. Ik had al gezegd dat hij hier moest blijven slapen, maar hij zei dat hij de trein niet wou missen (en aan het station is hij van daaruit veel sneller).

Weer niet veel geslapen vannacht, amaai m'n goede voornemens!!!

Weekend zit erop

Vandaag is de laatste dag werken en na zo een paar dagen vrij is dat heel raar. Je bent gewoon om meerdere dagen na elkaar te werken en het voelt raar aan.
Dennis is vandaag komen kijken, en zal ons morgen een brief binnen brengen met bepaalde dingen die wij moeten aankopen. Wat zal ik blij zijn als dat in orde is, ik niet alleen, wij allemaal.Ik kan alleen niet geloven dat het zo snel klaar zal zijn. Dinsdagmorgen staan hier al 2 mannen om te beginnen.

Dimi was de kindjes al vrij vroeg gaan halen bij mij thuis (m'n ouderlijk huis, voor mij na al die jaren nog altijd mijn thuis!!). Ze volgen me zo in de armen. Wat heb ik hen gemist, het was maar een paar dagen geleden, maar dat was eigenlijk al te lang!!
Ze zijn nog even naar papou gegaan en dan waren ze weer thuis.
Morgen weer vroeg opstaan. Het zal moeilijk zijn voor ons, zo 2 weken wat langer kunnen slapen. Maar ook voor hen,...

Weer aan de slag 2

Weer aan t werk zoals gewoonlijk. Tijdens de middag (onze ' pauze ' ) vliegen we van de ene winkel naar de andere, zoals gewoonlijk. 15 voor 17h komen we thuis aan, snel de auto uitladen om dan weer te beginnen. Vlak na onze thuiskomst stopt er al een auto en we denken meteen, 't is weer van dat. De laatste tijd staan hier zelfs al mensen aan de deur om half 5, die dan nog komen vragen 'zijt ge nog niet open', terwijl ze goed genoeg weten om hoe laat we openen en de openingsuren hangen dan nog op de deur ook nog. Maar wat blijkt, het is Dennis en Armando. Die zijn natuurlijk altijd welkom. Na wat kletsen vertellen we Dennis het probleem van de badkamer boven, nog steeds niet klaar, nog altijd niet aan begonnen,... Zegt hij: ok is goed ik kom morgen kijken, jullie gaan maandag alles uitkiezen en dinsdag word eraan gestart. Wij hadden nooit gedacht dat hij zo snel ging zeggen, maar geloof me we waren in de wolken, als dat nu echt zo snel zou gaan. En het zou maar 1 1/2 week duren en ze zou af zijn. Bij Dik, waar ik eerder over sprak, die zou er minstens 5 weken over doen. En bij Dennis is het beterkoop en hebben we 10 jaar garantie !!! We twijfelen geen seconde en zeggen dat Dennis z'n ding mag doen.

Weer aan de slag

Vandaag zit onze 1e dag werken (na ons verlofje) er weer op. Ik ben stikop en ik mis de kindjes verschrikkelijk. Die vrije tijd met hen was zo zalig, en nu is er de stilte, geen geruzie, geen geroep,...
Raar maar waar, wat mis ik dat toch, kon ik op zo'n dagen kiezen, ik zou voor een 9 to 5 job gaan.
Gewoon om hen meer bij me te hebben!

1e dag van Nieuwe Jaar

Onze laatste vrije dag vandaag. Dubbel genieten dus.
Vanavond worden we bij Danny en Sara verwacht.
Voor de rest van de dag hebben we lekker geluierd. Samen wat gespeeld, gekleurd, gek gedaan,..

Tegen half 7 waren we daar. We gaven elkaar de beste wensen en kregen meteen fantastisch nieuws te horen. Danny had Sara vannacht ten huwelijk gevraagd.
Hij zei haar iets na middernacht dat hij haar iets moest zeggen. Danny in kennende heeft hij goed rond de pot gedraaid. Sara dacht dat ze iets verkeerd gedaan had, zo was hij haar gek aan het maken. Uiteindelijk zei hij : ik weet niet hoe ik het u moet zeggen maar... Sara zei : zeg het dan toch gewoon, ik weet dat ik vandaag wat humeurig was, maar je gaat nu toch niet zeggen dat ik zo erg was. Waarop hij : je hebt er al heel lang niks meer van gezegd en daarom ... Hij gaat door z'n knieën, laat haar de ring zien en vraagt :wil je met me trouwen. hihi En zij maar denken dat ze iets verkeerd gedaan had!
Wel nog eens een dikke proficiat jullie 2tjes.

Nadien hebben we heerlijk gegeten, nog wat gedronken, wat gerelaxt en dan was het tijd om door te gaan. De kindjes moesten nog naar oma en opa.
Morgen weer werken, onze vakantie zit erop.
Ik vind het wel jammer, die tijd met de kindjes was zo fijn.
Maar volgende week begint ook weer de school, eindelijk weer een normaal ritme in hun leven.
En altijd vrij hebben dat is niks voor mij. Alhoewel haha nee toch maar niet.

Oudjaar

We zijn vandaag laat opgestaan. De kindjes hebben geslapen tot 10h en wij dus ook. Ze zullen het wel nodig gehad hebben na die nacht in het ziekenhuis.
We hebben samen lekker ontbeten en zijn ons gaan klaarmaken. We hadden nog heel wat op het programma staan. Ik heb nog met Lies gebeld en haar kindjes waren 's nachts heel ziek geweest.
Vandaag is het Oudjaar zingen in Aarschot. Wat is dat lang geleden dat ik dat gedaan heb. Onze kindjes kennen dat nog niet. Ik krijg dus het lumineuze idee om naar daar te gaan. Nog wat heen en weer gebeld en gesmst met Lies. Mijn besluit staat vast. We gaan. Maar dat was dus buiten de tijd gerekend. Eerst moesten we bij Danny nog extra kastjes van de Wii gaan halen, want die gingen we meenemen. Dan naar het ziekenhuis voor Sofia haar voorschrift. Dan moesten we nog naar de winkel en ondertussen vloog de tijd.
Onze Ro had ons vanmorgen gebeld dat hij de kindjes was gaan halen bij oma en wou weten of wij ook meegingen, maar dan moet je eerst de telefoon opnemen hè. Wij lagen nog te slapen toen hij belde. Blijkbaar hadden ze daar al veel gekregen en was ons Nora heel droevig dat ze even naar huis waren gegaan. Ze dacht dat ze niet meer mocht gaan zingen, maar was dolgelukkig toen ze weer vertrokken.
We waren de winkel uit en het was al zo laat. Ik weer maar eens naar Lies gebeld en ze zei ook dat ik geen halsbrekende toeren moest uithalen om naar daar te gaan.
Dan nog naar de apotheek en de auto uitladen.
Toen we klaar waren zei Dimi ook dat het eigenlijk niet meer de moeite was. Ik zou pas tegen half 3 in Aarschot zijn en om 3 was het al gedaan.

Ondertussen was Sofia weer hangerig en wat ellendig. Ik besluit Lies een berichtje te sturen, want ik weet dat ze het wel druk zal hebben met al die zingertjes. Maar hoe ik ook probeerde, de sms kreeg ik maar niet verstuurd. Ik dacht is het nu al zover dat de netwerken overbelast zijn.
En hoe ik ook probeerde, het ging niet.
Ik besluit later te bellen, want nu moeten we dringend onze gerechtjes gaan klaarmaken. Dan nog allen in bad, ons klaarmaken en nog een eindje rijden.

Tegen iets na 18h zijn we dan bijna allen klaar om te vertrekken. Alles nog in de auto, zien dat we niets vergeten en weg zijn we.
Blijkbaar zijn we de laatste. (De laatste zullen de beste zijn hè hihi)
Gegeten dat we hebben, amaai.
De kindjes hebben zich uitgeleefd op de Wii. Ik ben blij dat we hem meehadden (vorig jaar waren we hem vergeten).
Om middernacht zijn we buiten gaan staan. Maar door de dikke mist zagen we enkel wat lichtflitsen. De kindjes waren wel telleurgesteld. Het was zo koud dat we snel weer binnen waren en niemand eigenlijk nog vroeg om nog eens te gaan kijken.

Ik had de laptop mee en heb wat foto's van vroeger van onze papa zijn pc overgezet. Zoveel foto's van de kindjes die ik nog niet gezien had. Heerlijk om die eens te zien.

Rond half 2 (of was het al later) zijn we dan gelijk gek beginnen zoeken naar liedjes van vroeger.
Op tv zagen we verscheidene nummers en dat gaf honger naar meer. hihi
En maar zoeken en maar meezingen en doen. We waren juist goed op gang aan het komen toen we naar huis gingen vertrekken. Xander was nog altijd wakker en die was stikop, echt stikop.
Sofia was nog maar een half uurtje aan het slapen. Zo hebben ze zich zitten uitleven. Dat is de eerste keer dat hij zolang wakker is.
Hij zat nog maar net in de auto en hij sliep.
Vorig jaar waren we (maar toen was het lang niet zo laat) nog langs frappe gegaan, maar dat zal voor een andere dag zijn.

Beste mensen,

de beste wensen voor het Nieuwe Jaar !!!
Veel geluk, liefde en een goede gezondheid !!!