VRIJDAG DE 13E

Wel vandaag was begonnen als een mooie dag. Dimi en ik zijn vandaag 7 jaar en 9 samen maanden .
Maar mijn gedachten zaten ergens anders. Tuurlijk heb ik hem nen dikke proficiat gezegd om het zo lang bij me uit te houden. HIHI
Maar m'n gedachten gingen uit naar mijn vader. Rond iets voor 12 belde ik snel naar ons mama om te horen of ze al iets wist, niet dus . Ze zegt dat ze rond een uur of 13u naar daar zal gaan en me dan iets zal laten weten. De tijd tikt voorbij en ondertussen is het bijna half 16 u. Tijd om de kindjes te gaan halen. Om kwart voor 16u ben k terug en zeg tegen Dimi dat ik zelf naar t ziekenhuis ga bellen, het heeft me al lang genoeg geduurd. Hij zegt me dat ik gelijk heb, zo lang niks horen, dat kan niet.
Ik bel, vraag naar mn vader, word doorverbonden en krijg dan te horen dat de operatie nog niet zo lang geleden afgelopen is. Hoe kan dat nu, ze hadden toch gezegd dat het maar op z'n langst 5 uur zou duren. Meer kunnen ze voorlopig niet zeggen. Ik krijg de nr van intensieve, maar daar is hij nog niet. Ik zeg straks terug te bellen. Ik leg neer en de telefoon gaat, ons mama,...
Ik zeg dat ik net gebeld heb, ze vraagt wat ze gezegd hebben, ik zeg dat en dan doet zei haar verhaal,..
Ze hebben terug een kwaadaardige tumor gevonden, daarom dat het zolang geduurd heeft. Ze hebben naar Leuven moeten bellen om te vragen hoe ze het het beste moesten verwijderen.
Sorry, maar nu ben k mijne moed ff kwijt, ga wat rusten, positief proberen te denken(nee k ga da doen, dat moet) en zal nadien verder vertellen, maar dit heeft me zo geraakt. Het was 7 jaar geleden. Ocharme onze paps, en die man weet niet wat er allemaal gebeurd is, sorry, maar ik kan niet verder vertellen, k ben er kapot van.
Maar hier komen we samen door!!!

Ardennen

Ons weekendje was geslaagd!!! Buiten het feit dat ons mams en onze paps er niet bij waren (juist de personen waar we dit elk jaar voor doen!).
Het was koud, maar dat deed ons niks, lekker warm aangekleed gingen we wandelen , uren aan een stuk, de kids waren allen enorm blij. Nadien aten we heerlijk, speelden we even in het huisje om er dan weer op uit te trekken. Met de nodige telefoontjes naar oma thuis en naar opa in het ziekenhuis. We hebben echt genoten, maar hebben toch de ganse tijd aan hen gedacht. Oma die thuis zat en opa in het ziekenhuis. Verdorie, waarom weten ze nog altijd niet wat hij heeft. Moesten ze nu gezegd hebben dat hij naar huis mocht van t weekend hadden ze toch niet meegekomen omdat de weg naar huis te lang was geweest moest er iets gebeuren. Jammer want dit zijn de momenten waarop wij zussen en broer naar uitkijken om samen te zijn met onze ouders!!!!

Dimi had vanavond gezegd ( het was enorm beginnen sneeuwen, een 8 cm op 2 uur tijd) om net voor het vertrek nog even buiten te gaan spelen en dat wilden al de kindjes wel. Iedereen zijn dikke kleren weer aan en naar buiten. Het was heerlijk!! Geen verkeer op de baan, lekker sneeuwengelen maken, sneeuwmannen ,... Fantastisch gewoon!
Tot we moesten vertrekken...
Ons Siegje (Stef en de kids) waren in ene keer vertrokken. (Onze Ro en Eva + kids waren al enkele uren ervoor vertrokken, met ook enige moeite op ene berg). Dan vertrok ons Nadia en de Sven (met winterbanden) en wij zouden achter hen rijden. Yeah right! Als die stomme auto nu es wou. Gene kant konden we op, jawel, achteruit, dat is het enige wat ging, maar vooruit, dat ging allen maar scheef!
Ons Nadia en Sven zijn dan teruggekomen en hebben helpen duwen( en sneeuw geslikt).Dimi die al niet mocht rijden zat achter het stuur en wij maar duwen, maar het ging maar voor enkele meters ( en dan nog met moeite ) en dan stonden we weer scheef. De auto gaf de ganse tijd aan dat zijn handrem, abs en antislipsysteem opstond. Ook al waren we niet aan het rijden. De handrem stond helemaal niet op en de rest kan ook niet werken als je niet aan het rijden bent, denk je toch, niet dus.
We hebben dan Ford assistance gebeld, en die waren er binnen het kwartier. Dat bleek dan nog familie te zijn van de man waar we het huis van gehuurd hadden.(Die man zei ons nog dat we gratis mochten overnachten omdat er zo een enorme sneeuwbui ( sneeuwstorm) zou komen, maar wij koppig als we zijn en denken dat we alles kunnen toch proberen.
Die man van de assistance zei meteen dat dat niet ging omwille van onze banden( die van mij wou perse 18ers) en op zo een wegdek hadden die gene vat! Hij ons eruit getrokken (met onze Xander op de achterbank : Ik wil naar huis!!!Waarop wij, wij ook, maar zo simpel was het dus niet!)
Ondertussen was het lichtjes (fel genoeg om ons op 10 min zeiknat te maken) beginnen regenen, kwam er een sneeuwruimer langs en was de baan 1 pap. Niet normaal.
We waren nog geen kilometer verder of het was weer van dat. We konden geen cm meer vooruit, met nu naast ons een beekje. Dimi zei dat als we daarin terecht kwamen het helemaal afgelopen was. ( In de verte zien we de man van de assistance rijden en zich draaien en wij la roepen en teken doen ma hij zag ons niet) Vlak voor een bocht staan we dwars over straat, langs ene kanr een diepe gracht en de andere,...En de auto wil niet meer. Dimi( met zijn gebroken elleboog maar proberen, hij heeft al enorm helpen duwen) probeert, maar eer is geen beweging in die auto te brengen, langs voor werken de banden nog wel, maar de achterste draaien niet meer mee. Weer naar de assistance gebeld, maar die zeggen dat ze voor zoiets niet komen. Dan hebben we die man zijn nummer gevraagd en gezegd dat we hem wel zouden betalen en binnen het kwartier was hij er. Ondertussen hadden we al enkele meters verder kunnen rijden, en was het al wat beter( keep on dreaming Helga) op de baan. Na een kwartier kwam die man aan , nam plaats achter het stuur en reed met moeite (in t begin ) onze auto verder, na een km ging het. Daar lag zoveel sneeuw niet meer. Die man heeft ons dan nog naar de autostrade begeleid en rond iets voor waren we thuis. Ko wel te verstaan, op van de zenuwen!!! K ga dus lekker m'n bedje in!!

Weekend vrijaf

Druk dat het vandaag geweest is, niet te doen. Niet alleen op het werk, maar ook daarbuiten. Ik moest nog alles pakken (nog steeds vanalles, maar wil er ff tussenuit), nog sommige dingen strijken die Dimi nog perse mee wou hebben. Dus snel wassen, drogen en ...Wat een gedoe om 3 daagjes van huis te gaan. Maar we hebben afgesproken: we zijn klaar als we klaar zijn, gaan ons niet overhaasten en gaan niet snel snel vertrekken, maar op ons gemakske!
Ons mama en onze papa gaan niet mee. Papa is nog steeds in het ziekenhuis, hij voelt zich wel al wat beter, maar ze willen hem daar toch nog enkele dagen houden. Dit vind ik heel jammer, had het heel fijn gevonden om er met zijn allen te zijn, nu zal het enkel broer en zussen zijn, maar we gaan er het beste van maken!!!
En nu ga ik verder inpakken of ik ben hier binnen een uur nog niet weg!!!

Dimi zijn pa komt hier de gang verven terwijl we weg zijn. Komen we weer eens thuis in een ander huisje (voor de zoveelste keer) en dat maakt onze thuiskomst extra spannend!!!

Tante Vero

Joepie!!!! Ons tante Vero is voor de 2e keer mama geworden!!!!
Van een meisje Senna. Rond 6 uur vanmorgen is de kleine meid geboren. Ze heeft iets langer dan gepland (eind januari) op zich laten wachten, maar nu is ze er. Ons Vero hare droom is uitgekomen!!! Ik ben reuzeblij voor haar!!!
Proficiat pop, na lang wachten heb je nu ook uw koningswens!! Geniet ervan!!!

Sofia

Kunt ge geloven dat die klein pruts van me nu nog altijd net voor het slapengaan over die man in Dendermonde praat. Ze heeft daar dus echt een enorme schrik van gepakt. Weer maar eens heb ik haar gezegd dat die man echt niks meer kan doen, dat hij in de gevangenis zit. Dat als ze bang is, ze dat helemaal niet hoeft te zijn, dat mama en papa er zijn om haar te beschermen.
Gek toch hoe zoiets in haar hoofdje kan blijven spoken. Het is nu wel al wat minder, maar toch spreekt ze er nog over. Ze wordt er 's nachts wel niet meer wakker van, maar toch.
Ocharme mijn kleine meid!!!

Vriendjes op bezoek

Ik had Xander en Lars(z'n beste vriend) al een tijdje geleden beloofd dat ik ze (Lars en Rob) na school eens ging meenemen naar hier om te komen spelen.Vandaag is onze vrije dag en dus het makkelijkst voor ons. Katleen vond het goed, dus zijn we na school allen hand in hand hierheen gekomen. De kindjes hebben eerst wat soep gegeten en zijn dan gaan spelen. Plots kwamen ze vragen achter hun tattoos. Ze waren het dus nog niet vergeten. Ik had hen dat de vorige keer beloofd, maar toen was er geen tijd meer. Dimi is er dan met hen aan begonnen terwijl ik de rest van het eten aan het klaarmaken was. Ze moesten ze zelf inkleuren en mochten dan kiezen waar ze gezet zouden worden. Daar hebben ze werk van gemaakt. Het waren pracht exemplaren!! Dimi is dan nog naar de winkel gegaan met Sofia (wat bloemen en een mand vol specialiteiten gaan halen), want nadien werden we nog bij Dennis en Suzy verwacht. We wilden hen nog eens extra bedanken voor onze prachtige badkamer!
Ondertussen was ik boven met de jongens. Ze hebben eerst naar een film gekeken (terwijl de batterijen van de Wii aan het laden waren) en nadien hebben ze zich uitgeleefd op de Wii.
Dan was het jammer genoeg al tijd om door te gaan, vermits we nog naar Dennis moesten.
Ik wou eerst hun huiswerk nog maken, maar dat moest op de pc gebeuren en dat vond ik wat moeilijk om dan die 2 andere nog bezig te houden, dat we dat maar zo gelaten hebben. Dat kon Lars nog bij z'n mama doen. Moesten ze nu lezen, dan had ik dat snel gedaan, maar nu heb ik ze maar laten spelen. Ik heb afgesproken met Katleen om ze binnen 14 dagen weer mee te nemen naar huis en dat was goed. Hebben ze weer iets om naar uit te kijken!!!

Dan zijn we doorgereden naar Dennis. Daar zijn ze ook volop aan hun huis aan het werken en hoewel het nog niet af is, ik kon mijn ogen niet geloven. Zo mooi!!! Die man heeft toch prachtideeën en wat voor een werk die kan afleveren, zo een vakman kan ik iedereen aanraden!
De kindjes hebben zich zitten uitleven op de hometrainer, kei grappig en Suzy en ik hebben fijn kunnen praten. Het was alweer een tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden en ze zei dat ik eens wat vaker moest langskomen. (Dimi zei me dat nadien ook in de auto. Ik heb nog nooit m'n werk in de steek gelaten en vind dat zo raar om dat te doen, maar hij zei dat dat echt niet erg was, dat ik eens wat meer moet genieten ipv altijd zo op te gaan in al mijn taken)
Vlak voor we zouden door gaan kreeg ik telefoon van ons mama, met niet zo een goed nieuws,...( lees hierboven) en toen stond mijn hoofd nergens nog naar.
Eerst ons mie ons gek gemaakt, Dimi zijn elleboog gebroken, nu onze papa, wat zal het volgende zijn. T is genoeg geweest, nu mag het ophouden!!!
Maar het was echt een fijne avond bij Dennis en Suuz, zeker om nog eens over te doen!!