Hoe het allemaal begon

Eigenlijk heb ik het aan Guida te danken dat ik een account heb gemaakt hier op blogspot. Haar zoontje Pedro heeft 2 jaar bij Xander in de klas gezeten. Toen ze terug naar Portugal vertrokken gaf ze me hun blogspot adres, ik ben er gaan kijken en vond het fantastisch! Ik ben dan beginnen denken dat ik dat eigenlijk ook zou moeten doen, om alle fratsen en toeren van de kids op te zetten, maar ook opdat ik het later terug zou kunnen lezen, want vergeten doe je sowieso toch vanalles. En nu eindelijk ben ik ertoe gekomen!
Ondertussen ben ik dus al een hele boel vergeten, en dat wil ik niet meer. Als ik naar de filmpjes die we maakten kijk komt alles wel terug, maar toch...
Heerlijk vond ik dan ook de momenten als we naar oma gingen om de kindjes te halen en Xander dolgelukkig MAMA MAMA begon te roepen. En hij bij zijn eerste dagje school tegen iedereen zei MIJN MAMA !!! Dat zijn dingen die je je zo kan herinneren, maar er zijn andere momenten die ook hilarisch waren (zijn er zoveel geweest) die ik me niet dadelijk herinner of die misschien weg zijn. Kon ik de tijd maar even terug draaien !!!
Van onze zus herinner ik me precies meer, waarschijnlijk ook omdat ze de jongste is, maar zij is ook in een wip groot geworden. T gaat jandorie toch ook allemaal zo snel. Ze worden geboren, beginnen te lopen, praten en hup ze zitten op school. ( zo snel nu ook weer niet maar toch veel te snel naar mijn goesting !!!!)
Ik ben al aant zagen geweest tegen Dimi dat ik nog ene wil, k doe dat al een paar jaar zenne, maar die ziet dat niet echt meer zitten. Ik begrijp hem ook wel, zo met de zaak erbij is niet simpel en ik heb bij beide op het einde enorm moeten rusten. Zeker bij Xander, daar had ik vanaf 6 maanden al weeen en moest ik het verplicht rustiger aan doen. Bij Sofia wist ik dus wat me te wachten stond en dat als het allemaal wat te zwaar werd ik het ff wat kalmer aan moest doen. Maar ik heb altijd gezegd dat ik er 3 wou. Wie weet komt het er ooit nog van!!!
Ik ben al heel blij met mijn 2 schatjes en ik zou ze voor geen geld vande wereld meer willen missen! Ze zijn m'n heiligdom, mijn alles !!!!
Gisteren zegt Sofia in een keer " Mama, ik mag dat babytje toch vasthouden he, zo in mijn armpjes." Ik snapte het niet goed en ik " welk babytje ? " Waarop ze doodleuk antwoordt " Dat babytje in uw buik". Ik zei tegen haar dat ik helemaal geen babytje in mijn buik heb en zij vol overtuiging tegen mij dat ik nog maar eentje moet nemen.
Was het allemaal maar zo simpel....