Nieuws van het thuisfront

We zijn net terug van Brugge. We zijn daar nog wat gaan eten. Jammer dat die 2 dagen al voorbij zijn. Maar het was/is heerlijk geweest. Dimi kijkt z'n gsm na, want die waren we vergeten. We hadden telefoon gemist van thuis. Ik dadelijk in paniek dat er iets zou zijn met papa. Ik bel meteen en krijg hem aan de lijn. Blijkbaar had ons mama gebeld omdat ze 2 dagen niets van ons had gehoord. Ik praat wat met papa en hij zegt me dat hij morgen naar de dokter moet en vrijdag naar het ziekenhuis. Naar het ziekenhuis zeg ik? Ja zegt hij. Hij had maandag naar de dokter gebeld dat hij Leuven wou laten vallen. De dokter zei hem dat het daar inderdaad langer kon duren voor hij er binnenkon (als je er niet geopereerd bent, wordt het vaak op de lange baan geschoven en dat gaat niet). De dokter zei dadelijk contact op te nemen met Hasselt en belde een kwartiertje later al terug met de mededeling dat hij vrijdag al mag gaan. Papa klonk echt heel goed. Hij was ook blij dat hij eindelijk kon gaan. Hij zei zelf dat langer wachten geen optie was. Maar goed dat ik gebeld had naar de dokter vorige week. Anders hadden ze nu nog steeds zitten wachten op nieuws van Leuven.