Ardennen

Ons weekendje was geslaagd!!! Buiten het feit dat ons mams en onze paps er niet bij waren (juist de personen waar we dit elk jaar voor doen!).
Het was koud, maar dat deed ons niks, lekker warm aangekleed gingen we wandelen , uren aan een stuk, de kids waren allen enorm blij. Nadien aten we heerlijk, speelden we even in het huisje om er dan weer op uit te trekken. Met de nodige telefoontjes naar oma thuis en naar opa in het ziekenhuis. We hebben echt genoten, maar hebben toch de ganse tijd aan hen gedacht. Oma die thuis zat en opa in het ziekenhuis. Verdorie, waarom weten ze nog altijd niet wat hij heeft. Moesten ze nu gezegd hebben dat hij naar huis mocht van t weekend hadden ze toch niet meegekomen omdat de weg naar huis te lang was geweest moest er iets gebeuren. Jammer want dit zijn de momenten waarop wij zussen en broer naar uitkijken om samen te zijn met onze ouders!!!!

Dimi had vanavond gezegd ( het was enorm beginnen sneeuwen, een 8 cm op 2 uur tijd) om net voor het vertrek nog even buiten te gaan spelen en dat wilden al de kindjes wel. Iedereen zijn dikke kleren weer aan en naar buiten. Het was heerlijk!! Geen verkeer op de baan, lekker sneeuwengelen maken, sneeuwmannen ,... Fantastisch gewoon!
Tot we moesten vertrekken...
Ons Siegje (Stef en de kids) waren in ene keer vertrokken. (Onze Ro en Eva + kids waren al enkele uren ervoor vertrokken, met ook enige moeite op ene berg). Dan vertrok ons Nadia en de Sven (met winterbanden) en wij zouden achter hen rijden. Yeah right! Als die stomme auto nu es wou. Gene kant konden we op, jawel, achteruit, dat is het enige wat ging, maar vooruit, dat ging allen maar scheef!
Ons Nadia en Sven zijn dan teruggekomen en hebben helpen duwen( en sneeuw geslikt).Dimi die al niet mocht rijden zat achter het stuur en wij maar duwen, maar het ging maar voor enkele meters ( en dan nog met moeite ) en dan stonden we weer scheef. De auto gaf de ganse tijd aan dat zijn handrem, abs en antislipsysteem opstond. Ook al waren we niet aan het rijden. De handrem stond helemaal niet op en de rest kan ook niet werken als je niet aan het rijden bent, denk je toch, niet dus.
We hebben dan Ford assistance gebeld, en die waren er binnen het kwartier. Dat bleek dan nog familie te zijn van de man waar we het huis van gehuurd hadden.(Die man zei ons nog dat we gratis mochten overnachten omdat er zo een enorme sneeuwbui ( sneeuwstorm) zou komen, maar wij koppig als we zijn en denken dat we alles kunnen toch proberen.
Die man van de assistance zei meteen dat dat niet ging omwille van onze banden( die van mij wou perse 18ers) en op zo een wegdek hadden die gene vat! Hij ons eruit getrokken (met onze Xander op de achterbank : Ik wil naar huis!!!Waarop wij, wij ook, maar zo simpel was het dus niet!)
Ondertussen was het lichtjes (fel genoeg om ons op 10 min zeiknat te maken) beginnen regenen, kwam er een sneeuwruimer langs en was de baan 1 pap. Niet normaal.
We waren nog geen kilometer verder of het was weer van dat. We konden geen cm meer vooruit, met nu naast ons een beekje. Dimi zei dat als we daarin terecht kwamen het helemaal afgelopen was. ( In de verte zien we de man van de assistance rijden en zich draaien en wij la roepen en teken doen ma hij zag ons niet) Vlak voor een bocht staan we dwars over straat, langs ene kanr een diepe gracht en de andere,...En de auto wil niet meer. Dimi( met zijn gebroken elleboog maar proberen, hij heeft al enorm helpen duwen) probeert, maar eer is geen beweging in die auto te brengen, langs voor werken de banden nog wel, maar de achterste draaien niet meer mee. Weer naar de assistance gebeld, maar die zeggen dat ze voor zoiets niet komen. Dan hebben we die man zijn nummer gevraagd en gezegd dat we hem wel zouden betalen en binnen het kwartier was hij er. Ondertussen hadden we al enkele meters verder kunnen rijden, en was het al wat beter( keep on dreaming Helga) op de baan. Na een kwartier kwam die man aan , nam plaats achter het stuur en reed met moeite (in t begin ) onze auto verder, na een km ging het. Daar lag zoveel sneeuw niet meer. Die man heeft ons dan nog naar de autostrade begeleid en rond iets voor waren we thuis. Ko wel te verstaan, op van de zenuwen!!! K ga dus lekker m'n bedje in!!