VRIJDAG DE 13E

Wel vandaag was begonnen als een mooie dag. Dimi en ik zijn vandaag 7 jaar en 9 samen maanden .
Maar mijn gedachten zaten ergens anders. Tuurlijk heb ik hem nen dikke proficiat gezegd om het zo lang bij me uit te houden. HIHI
Maar m'n gedachten gingen uit naar mijn vader. Rond iets voor 12 belde ik snel naar ons mama om te horen of ze al iets wist, niet dus . Ze zegt dat ze rond een uur of 13u naar daar zal gaan en me dan iets zal laten weten. De tijd tikt voorbij en ondertussen is het bijna half 16 u. Tijd om de kindjes te gaan halen. Om kwart voor 16u ben k terug en zeg tegen Dimi dat ik zelf naar t ziekenhuis ga bellen, het heeft me al lang genoeg geduurd. Hij zegt me dat ik gelijk heb, zo lang niks horen, dat kan niet.
Ik bel, vraag naar mn vader, word doorverbonden en krijg dan te horen dat de operatie nog niet zo lang geleden afgelopen is. Hoe kan dat nu, ze hadden toch gezegd dat het maar op z'n langst 5 uur zou duren. Meer kunnen ze voorlopig niet zeggen. Ik krijg de nr van intensieve, maar daar is hij nog niet. Ik zeg straks terug te bellen. Ik leg neer en de telefoon gaat, ons mama,...
Ik zeg dat ik net gebeld heb, ze vraagt wat ze gezegd hebben, ik zeg dat en dan doet zei haar verhaal,..
Ze hebben terug een kwaadaardige tumor gevonden, daarom dat het zolang geduurd heeft. Ze hebben naar Leuven moeten bellen om te vragen hoe ze het het beste moesten verwijderen.
Sorry, maar nu ben k mijne moed ff kwijt, ga wat rusten, positief proberen te denken(nee k ga da doen, dat moet) en zal nadien verder vertellen, maar dit heeft me zo geraakt. Het was 7 jaar geleden. Ocharme onze paps, en die man weet niet wat er allemaal gebeurd is, sorry, maar ik kan niet verder vertellen, k ben er kapot van.
Maar hier komen we samen door!!!