Wat is dat nu weer...

Na een druk weekend ging ik gisterenavond de kindjes halen. Zoals altijd ben ik reuzeblij dat ik hen ga halen, maar nu extra omdat we enkele dagen vrij hebben met hen. Thuis aangekomen, wil Xander nog snel iets eten, zus wil ook ineens meeeten, dus ik vraag aan opa of hij veel foto's van ons heeft. We kruipen samen achter zijn pc en beginnen te zoeken. Na een tijdje hebben de kindjes gedaan en komen mee kijken. Dat ben ik en dat ikke, kregen we te horen. Ik spreek af met opa dat ik de laptop es een keertje meeneem om alles over te zetten. Vlak voor we vertrekken zegt oma me dat ze de nacht voordien met Sofia was opgestaan omdat ze zo fel aan het krabben was in haar haren en oma dacht dat ze misschien luizen had. Haar haartjes verschillende keren gekamd, maar niks. Ze gaan weer naar boven en Sofia begint wat te zweten en zegt dat haar hoofdje pikt. Uiteindelijk valt ze in slaap... Ons mama zei dat ik dat in het oog moest houden en moest ik toch luizen vinden, moet ik haar onmiddellijk bellen, want er waren 5 kindjes bij oma. Beter voorkomen dan genezen he ! Onderweg valt Sofia in slaap. Dimi haalt haar thuis uit de auto en boven wordt ze wakker. Ze wil dat papa even bij haar blijft. Geen probleem en ik naar beneden. Na een minuutje of 10 komt Dimi naar beneden en zegt hij dat ze de ganse tijd op mama aan het roepen was. Ik ben dan maar snel naar boven gegaan, want het was al laat genoeg!! Vakantie of niet, dit was echt te laat. Eens boven merk ik dat Sofia echt fel aan het krabben is aan haar hoofdje, nekje. Ik zeg haar dat ik het kammetje toch maar even ga halen om nog eens extra te controleren. Dimi zegt ondertussen dat hij nog snel naar de nachtwinkel rijdt voor koffiemelk. Ik loop snel weer naar boven, doe het licht aan en wat zie ik. Sofia haar gezichtje is gezwollen. Eerst dacht ik dat het door het wenen was, maar toen ik nog eens goed keek vond ik het wel heel fel voor dat eventjes. Terwijl ik haar haartjes kam, krijg ik haar nekje in het oog... Overal waar ze aangekomen was, was ze opgezwollen. (In haar haartjes was natuurlijk niks te vinden. ) Onder haar hemdje, aan haar pamper, overal had ze dikke rode zwellingen. Paniek, geloof me, wat was dat!!!
Ik loop naar beneden, bel snel naar mijn ouders om te vragen of ze zoiets bij haar gezien hadden, maar nee. Mijn vader zei me dat ik best even naar het ziekenhuis moest gaan.(wat hare jeuk op haar hoofd verklaard, ze zal het al langer gehad hebben) Maar Dimi was nog altijd niet terug. Ik heb hem gebeld en gezegd dat hij asap naar huis moest komen, want dat er iets met ons prutske aan de hand was.
Eens boven, zag ze er nog erger uit. Wat wil je al die jeuk. Zeg maar eens tegen zo een klein dutske dat ze niet mag krabben. Wij dus vliegensvlug naar het ziekenhuis.
Ze namen direct bloed van haar af(4 tubekes) en zodra de dokter er was( 5 min later) kreeg ze medicijn toegediend. We hebben overlopen wat het zou kunnen zijn, maar vermits ze bij oma geweest waren, wist ik niet exact wat ze gegeten had. Ze moest een nachtje daarblijven voor het geval het erger werd, dan konden ze dadelijk medicatie toedienen. Terwijl de dokter erbij staat zegt Xander ineens ( en hij moest er mee lachen) kijk zus haar gezicht ziet er in ene keer zo raar uit.
Dat zegt al wel genoeg zeker hoe m'n popje eruit zag. Met een goed verband rond haar armpje werden we naar de kamer gebracht. Ondertussen was het al half 2. Rond 2 h sliep ze nog niet en nog steeds werd haar huidje dik als ze eraan kwam. Het zag er nadien zelf heel uitgedroogd uit op die plekken, net schuurpapier, zo voelde het aan! Ik ben dan naar de verpleegster gegaan en vroeg of dat normaal was, wanneer die medicatie nu eindelijk begon te werken. Ze zei me dat dat niet lang meer zou duren.
Wat later is ze dan in slaap gevallen. De verpleegster is verscheidene keren komen kijken 's nachts om zeker te zijn dat het niet erger werd. Met andere woorden : half 3 gaan slapen, half 5 wakker geworden, half 6 weer controle, waarop de verpleegster me zei dat ze niet meer zo rood was. Ik was aan het koken, het was daar abnormaal warm. De verwarming wat minder gezet en de verpleegster was weer weg. Ik was ondertussen klaarwakker. Iets voor 6h kleed ik me aan en glip stilletjes buiten om snel een sigaret te gaan roken, eens ze wakker is, wil ik bij haar blijven, zeker op zo een vreemde plaats. De verpleegster zegt me dat ik daar gelijk in heb, en ik ga snel naar beneden. Het smaakte me niet, dus sigi snel uit en weer naar boven. Ik loop de kinderafdeling binnen en wat zie ik : Sofia op de schoot van de verpleegster. Ik zeg : t is ni waar he, hoe kan dat nu. Waarop de verpleegster (verdomme wat een lang woord altijd) me zegt dat ik al ff weg was toen ze ineens begon te roepen. Weer naar onze kamer, wil die klein pruts niet meer slapen. Ik zeg haar dat ik de dokter zou roepen, dat ze veel te weinig geslapen heeft en uiteindelijk doet ze haar oogjes weer toe. Rond half 8 ongeveer gaat m'n telefoon, ons mama. Om te vragen hoe het gaat. Ik haar alles nog eens gezegd en ze wist me te zeggen dat ze niks abnormaal gegeten had. Ik vertelde haar dat ze was wakker geworden en ons mams zei : die heeft dat gevoeld. Die pruts sliep zo vast, anders was ik nooit weggegaan, maar ge ziet wel hè.
Wat later werd het ontbijt binnen gebracht, maar ik heb haar laten slapen. Op de gang was een baby zo hard aan het wenen, dat ik dacht dat ze er wakker van zou worden, maar niks. Wat later begint een ander (groter) kindje te wenen, en daarvan is ze wel wakker geworden. Ik ben dan ff bij haar gaan liggen en heb haar boterhammekes klaar gemaakt. Ze at 'vrij' goed en daar was ik al blij om. Als ze over haar lichaampje ging, werd het nog altijd dik en rood, maar niet meer zo fel.
Ik die anders NOOIT koffie drink heb me daar 2 tassen gedronken, was al op van half 6 en na 3 uur slapen (als je dat slapen kan noemen: 1) met een half oog open, bang dat er iets zou gebeuren, 2) op zo een bed amaai...., 3) met zo een warmte, nee dat gaat niet )
Wat later heb ik dan naar Dimi gebeld om te zeggen hoe het ging en wat hij moest meebrengen.
De verpleegsters kwamen de ganse tijd praten over morgenavond. Ik begon al helemaal in paniek te raken, ik dacht dat we maar een nachtje daar moesten blijven, maar ze zeiden allen dat ze daar niets van wisten!
Ongeveer een uurtje later kwamen papa en broer aan bij ons. We hadden ondertussen naar K3 en het magische medaillon gekeken. Ze heeft die al 100 keer gezien denk ik , maar ze heeft er toch van genoten.
Niet veel later werd het middageten gebracht en ik vroeg me af wanneer de dokter zou komen. Ik vroeg dit en ze bleek net op de afdeling aan haar ronde begonnen te zijn.
Een half uurtje na het middageten begon Sofia haar gezicht en nekje weer vol plekken te staan, en begon ik weer te paniekeren. Net toen ik tegen Dimi zei : Oh nee kijk nu hoe fel, kwam de dokter binnen. Ze wist me gerust te stellen dat dat kwam door de medicatie die aan het uitwerken was (had ze na het ontbijt gekregen). Na wat gesproken te hebben met haar, over hoe het zou kunnen komen,... wordt besloten om toch nog wat extra bloed af te nemen voor andere tests(wat ook nog niet simpel was, er kwam een 2e verpleegster bij om op haar handje te duwen om er bloed uit te krijgen. Ik kan daar zo al niet tegen, mijne maag heeft zich eens serieus omgedraaid) en een plasje te bekijken omwille van haar pikkepoes (is nu wel ff geleden, maar vermits ze soms nog klaagt laten we dit ook nog even nakijken).
We mochten dan toch naar huis, godzijdank (ik ben geen ziekenhuismens), met haar medicatie mee. Morgen na 16h zou de dokter de uitslag ( het meeste ) weten.
Thuisgekomen ( bijna half 3) heb ik eerst naar oma gebeld om te zeggen dat we eindelijk thuis waren. Ze wist me te zeggen dat Sofia vrijdagmorgen al wat uitslag had aan de 'plakkers' van haar pamper. Dat had de dokter ook gezegd dat het daardoor kon komen( eigenlijk was het alleen maar gissen, ze zei zelf dat het kan zijn dat we het nooit zullen weten).Normaal draagt ze de broekjes van Huggies ( prinses), maar omdat we afgesproken hadden dat er na Kerst zonder pamper geslapen werd, had ik deze niet meer gekocht. We zijn dan een klein pakje Pampers gaan halen, maar of dat nu de oorzaak kan zijn? Mijn broer zijn dochtertje had daar ook uitslag van gekregen.Of was het hare nieuwe parfum van K3 van de Kerstman? Och ze moeten zelf maar uitzoeken wat het is, ik heb er echt geen idee van. Ik heb alles genoteerd wat ze bij oma de dag voordien gegeten heeft (had de dokter gevraagd) en dat moet ik morgen doorgeven.Voor de rest moest ik ook bijhouden wanneer ze klaagt van buikpij, omdat ze dat de laatste tijd ook vaak doet. Nadien wordt met de dokter nog eens besproken wat daar de oorzaak van kan zijn.
Wij zijn ons bedje ingekropen, terwijl Dimi met Xander naar de tandarts ging voor controle van zijn tandjes. Hij had een heel klein vlekje op 1 melktandje, maar voor de rest waren zijn tandjes heel goed. De tandarts heeft dat weggedaan, ook al zijn het maar melktandjes, beter weg dan dat hij 'rot' vlekje zou krijgen. Ze zijn daar nog geen 10 minuutjes binnengeweest, en daar had mijn vedetje zo een bang voor. Nu weet hij ook wie de tandarts is en dat hij geen bang moet hebben.
Toen ze weer thuis waren zijn ze me komen wakker maken ( had ik gevraagd ) en ben ik opgestaan. Sofia heb ik laten liggen, ze had het nodig, mijn prinsesje.
Ik heb met Xander dan wat leesoefeningen gedaan, die de meester had meegegeven, want deze vakantie was er nog niet veel geoefend. Dimi is dan eten gaan maken en zijn Xander en ik ons popje gaan wakker maken.
Ze heeft een beetje gegeten, niet veel, maar om nu boos op haar te worden en te zeggen dat ze meer moest eten, dat zag ik niet zitten. Ze voelt zich zo al niet goed en bovendien had ze vanmiddag flink haar patatjes en kip opgegeten.
Na het eten kwam Said, tante Vero en Younes langs. Tante Vero had me vanmiddag al gebeld, ze stond thuis aan de deur. Ze wou weten hoe het met ons prinsesje ging, maar we waren er nog niet. Ze vroeg of ze moest langskomen, om wat gezelschap te komen houden. Ik zei haar dat de dokter zo zou langskomen en hoopte dan naar huis te kunnen gaan. Toch lief van die tante Vero he.Vanavond is ze wel buiten blijven staan. Ze moet bijna bevallen en zei dat het misschien besmettelijk is Sofia heeft en dat ze dat risico niet kan nemen. Gelijk heeft ze, ik zou niet willen dat er nu nog iets mis zou gaan met de baby.

We hebben ( na hun vertrek) nog op de Wii zitten spelen, de kindjes en Dimi toch. Ik heb mijn zussen en broer opgebeld om wat meer uitleg te geven, arree meer, ik weet zelf ook nog niets, maar gewoon wat er gebeurd was.
Ook heb ik nog even naar Liesbeth gebeld om te vragen om morgen een half uurtje later af te spreken. Ben ik zeker op tijd daar, want ik wil dat ons popje de tijd heeft om te eten, en haar medicatie in te nemen, geen gehaast geen gevlieg. Bleek dat ze me ook wou bellen om net hetzelfde te vragen!!!HAHA

Dimi is ondertussen de kindjes slapen leggen. Ik wou hier eindelijk nog eens fatsoenlijk schrijven en ik denk dat hij bij hen in slaap gevallen is, want hij blijft me wat lang weg. En voor ene keer vind ik dat eens niet erg se. Normaal kan ik niet in slaap vallen zonder hem naast me, klinkt misschien raar, maar ik lig altijd wakker tot hij langs me ligt. Dan val ik nog niet meteen in slaap, maar dan gaat het toch altijd wat beter. Maar na vannacht in dat fantastisch ziekenhuisbedje, zal dat wel geen probleem zijn en heb ik een groot bed voor mij alleen!!!

En ik hoop dat de uitslagen morgen goed gaan zijn, dat er niks mis is met mijn kleine meid!!
Ook al vinden ze niet wat het is, we moeten toch nog naar de dermatoloog gaan voor haar en mij, dat zou me op dit ogenblik nog niet veel uitmaken. Als er maar niks ergs aan de hand is, dat is voor mij het voornaamste!!!!!!!