Genoeg geweest

Gisterenmorgen werd ik wakker en voelde me doodziek. Ik was om 6h al wakker geworden omdat ik precies moest braken (sorry dat ik het zo rechtuit zeg). Maar ik dacht bij mezelf NO WAY dan slaap ik helemaal niet meer en legde me op mijn zij. Dat was de enige manier om mijn maag tot rust te brengen. Wonder boven wonder heb ik dan toch nog een uurtje kunnen slapen en ben ik nadien naar beneden kunnen crossen om 'het' te gaan doen. Zal ik blij zijn als die badkamer boven eindelijk klaar zal zijn! Half januari zou alles klaar moeten zijn en ik kan je zeggen, het werd tijd. Zoveel mensen gevraagd maar als het puntje bij paaltje kwam, hadden ze geen tijd.
Ik heb de kindjes helpen aankleden, helpen eten geven en boekentasjes klaargemaakt, maar dat was het dan ook. Ik kon niet meer, geen energie meer, niks. Ik moest mezelf vooruit sleuren en zelfs dat was te veel. Bij elke paar stappen die ik deed moest ik stoppen of ik zou flauwgevallen hebben. Ik heb dan tegen Dimi gezegd dat hij de kindjes alleen naar school moest brengen, want dat zou me echt niet lukken. Hij zag maar al te goed hoe ik eraan toe was en zei dat dat geen probleem was. Ik ben dan weer naar boven gegaan en ben m'n bedje ingekropen (letterlijk)!
Dimi had van de week ook last van z'n maag, maar is nooit moeten gaan br... en was nooit zo zwak, maar je kent ne man hè als die zich slecht voelt, dat is veel erger als een vrouw. Ach ik ga hier geen woorden vuil aan maken, jullie zullen wel weten wat ik bedoel!!!
Ik heb geslapen, ff wakker geworden op de klok gekeken, ik was aan het koken, weer in slaap gevallen, en rond een uur of 15h werd ik weer wakker. Ik heb dan aan Dimi gevraagd of hij de kindjes wou gaan halen en aan de meester kon zeggen dat ik niet naar de oudercontact zou komen.(Xander had hem vanmorgen al gezegd dat ik ziek was, zei hij bij thuiskomst. Ik dacht meteen dat de meester moest gedacht hebben: oef , die moeilijke madam komt al niet!)
Dimi is dan vertrokken en was pas na 45min à 1h terug thuis, dus ik was al behoorlijk ongerust dat er iets gebeurd was. Hij was dat dus tegen de meester gaan zeggen en die had zijn uitleg dan maar tegen Dimi gedaan. (Ze, Dimi en Xander met Sofia, hebben de klas klaargezet, Dimi tafel mee klaargezet, Xander geborsteld,...) De meester zei: eigenlijk is er niet veel te zeggen, hij doet het heel goed. Maar dat had hij me al een paar keer gezegd. Ze hebben dan samen de testen zitten overlopen, denk ik toch(lees verder) en ze waren heel goed: 9/10, 10/10. Behalve 1je daar had hij 3/5 en ik zei ( bij het overlopen thuis) oh schat wat is hier misgegaan. Waarop Dimi zei: als je daar iets op durft te zeggen dan ... Waarop ik zeg wie zegt dat? Dimi: de meester, nee ik. Als je daarop iets durft te zeggen he, dat hebben ze niet geleerd en heeft hij nog heel goed gescoord! De meester zal me al kennen en me ventje maar al te goed!! Maar ik heb er niks op gezegd. Er was een vraag bij over de korste weg naar huis en onze Xander had een 'speciale' (krinkelewinkel) weg gekozen, waarop ik gezegd heb: dat voorspelt voor later, als wij zeggen recht naar huis, dan weten we dat dat via een omweg zal zijn!HAHA
Je kan niet geloven hoe blij ik was met die resultaten, REUZE BLIJ. Ons manneke, zo verlegen altijd, hoewel hij in het 3e kleuterklasje wat meer opengebloeid is, waarvan Juf Elly vorig jaar nog zei dat hij zo onzeker was, dat we moesten opletten. Hij heeft dan toch maar bewezen dat hij het kan, van die onzekerheid, ok daar merken we af en toe nog wel iets van, maar welk kind is nu zeker of hij bepaalde woordjes juist uitspreekt of niet, zeker als ze het pas leren. Ik kan alleen zeggen dat ik een hele fiere en trotse mama ben. Hopelijk blijft hij zich zo inzetten.

Dimi (ik heb maar een beetje geholpen) heeft dan eten gemaakt voor de kindjes, ze hebben wat gespeeld en dan zijn we allen naar boven gegaan. Ik ben dan weer in m'n bedje gekropen, kon echt nemeer. Het is verdorie al de 2e week op rij dat ik op onze vrije dag slecht ben. Wat haat ik mezelf hiervoor, de ganse week kijk ik naar deze dag uit en dan ben ik weer ziek. Vorige week geveld door zware hoofdpijn, nu door de buikgriep, ok ik kan er niks aan doen, maar dit is onze enige avond samen. Wat kijk ik uit naar volgende week, dat we een paar dagen vrijaf hebben, samen met ons gezinnetje. De kerstinkopen zijn ook al niet doorgegaan, dus ik hoop dat we morgen snel kunnen gaan, want tussen al dat vrije (vakantiemensen) lopen, daar heb ik al helemaal geen zin in. Normaal zijn de kindjes morgen bij yiayia, maar je weet nooit. Vandaag voelde ik me al iets beter, maar morgen??? Of wie weet wie komt er weer toevallig langs (vertegenwoordigers)?

Maar ff terug maandagnacht, of dinsdagmorgen rond een uur of 2 voelde ik me heel goed. Ik had zoveel geslapen dat ik klaarwakker was en voor het eerst die dag wat honger had. Ik heb dan een soepke gegeten met een geroosterd booke en dat heeft me gesmaakt( maar half opgegeten) .

Ondertussen werd ons pop wakker, aan het roepen op papie (zeker omdat ze weet dat mamie ziek is , anders roept ze nooit op hem). Ik naar haar toe en ja hoor mamie was ook goed . Ze had weer pijn aan haar 'poep'. Haar een pijnstillertje gegeven, maar het deed nog pijn. Wat zalf gesmeerd, nog pijn. Ik zei : je mag even mee naar boven en dan terug uw bedje in. Papa was ondertussen ook boven en was op de Nintendo aan het spelen. Ze ziet papa en vliegt mee in de zetel. Ik vraag haar heb je nog pijn NEE. Ik zeg dan is het slapetijd en ineens zegt ze JA. Ik zeg hoe ja, ja ze het toch nog pijn. Ik geloof wel dat ze wakker geworden is van de pijn,(of door pipi in de pamper, ze heeft jammer genoeg nog een pamper. Sommige dagen zonder, sommige dagen met. Ik heb al gezegd na de kerstman geen meer.) maar de rest erond is dus regelrechte zever. Ik ga toch haar plasje eens binnendoen bij de dokter.
Ineens begint onze Xander keihard te roepen en mijn hart sloeg in ene keer het dubbele. Dat is al zeker een jaar geleden dat hij 's nachts nog geroepen heeft. Ik vlieg m'n bed uit, loop de trap af en hij zegt: je had toch gezegd dat ik ook bij je mocht zijn. Ik roep naar Dimi dat ik bij hem zou blijven slapen, ga nog snel naar boven om m'n wekker te halen en Dimi zegt: laat hem hier toch mee in het grote bed liggen, voor die ene keer. Sofia stond al bij de trap om te roepen: Xander, kom maar. Kom maar naar boven. (Zo schattig!!!) Zoef Zoef en hij was er. Rechtstreeks het bed in. Ik zeg tegen hem : amaai dat is lang geleden. Hij: Ja hè mama en hij legt zich half over me en valt in slaap.( Me in een serieuze knuffelgreep hebbend!!)
Iets later valt ook ons popje in slaap, maar ik niet. Ik heb maar bang dat ze uit bed gaan vallen door hun gewriemel, bang dat ze geen donsdeken over zich hebben,...Uiteindelijk val ik rond iets na half 4 (is de laatste klok die ik gezien heb) zelf in slaap.

Vanmorgen voelde ik me al veel beter. Godzijdank!!
Ik kleed de kindjes mee aan, maak eten voor hen en maak hun tasjes klaar,maar vraag Dimi toch om voor ene keer nog eens allen te stappen.
Naar gewoonte komt Tante Vero vandaag langs. Anders zien we elkaar nooit. Lekker koffietje drinken, zij , want ik drink dat niet, is niks voor mij. Nooit geweest en ik hoop dat dat nooit zo zal worden!! We kijken wat naar 'Sturm der Liebe' volgens Dimi Sturm der waanzin, maar wij vrouwenkijken toch. Rond een uur of 10 is dan ook Dik (Derek) daar en gaan nog wat verdere besprekingen over onze badkamer door.

's Avonds was het weer werken geblazen. Maar goed dat ik met niet meer zo slecht voelde. Ik heb weer zitten eten voor 2, toch niet te doen wat ik zo allemaal binnenspeel op een dag.

Om 17h ben ik Xander naar de logo gaan brengen, de laatste keer voor dit jaar. Hij moet natuurlijk goed oefenen thuis, maar dat zal wel lukken.

Nog een paar dagen en dan hebben we een beetje vrijaf, ik kijk er echt naar uit!!!