Het is weer maandag

Vannacht weer een ellendige nacht achter de rug. Met als gevolg dat ik de wekker niet gehoord heb, of onbewust heb uitgezet. Dimi hoort gene wekker, jawel, hij zet hem uit en slaapt rustig verder. Die kan zelfs slapen met de TV loeihard naast z'n oren, heeft hij gene last van, slaapt gewoon door. Die zegt 's avonds tegen mij 'ik ga slapen' en nog geen 2 minuutjes later is hij weg en ik kan u verzekeren dat ik me daar enorm in kan opjagen. Kon ik dat ook maar...
Maar ik ben aan het afdwalen, dat zal iets zijn voor een ander blogje.
Ik schrik wakker om 8h10 en ik denk oh SH.T, de kindjes, school. Dimi wakker gemaakt, ons aangekleed gelijk 2 gekken en dan snel de kids wakker maken, die ook nog ver in dromenland waren. Wat wil je met zo een weekend. Dan slapen ze ook maar half 's nachts. Snel de kleren aan, naar beneden, snel iets eten, tanden poetsen, gezichtjes wassen. M.a.w. alles heel snel snel.
De kindjes van Xander z'n klasje waren net binnen toen hij er aankwam en de meester zei: in de file kunt ge niet gestaan hebben (al lachend). Bij Sofia is dit geen probleem vermits ze nog in de kleuterklas zit.
Zo opstaan vind ik dus maar niks, I HATE IT!!!
Ik ben altijd goedgezint als k opsta, maar van zoiets kan mijn humeur enorm omslaan !
Ze waren dus een 5 à 10 min te laat. Wat ik dus verschrikkelijk vind, maar het kan gebeuren, dat heb ik nu ondervonden.

Geloof me of niet ik ben nadien weer mijn bed in gegaan, ik voelde me beroerd en helemaal niet klaar om aan mijne 'Goeiemorgen, morgen Goeiedag' te beginnen. Ik was net boven toen Dimi zenne foon ging. Tommeke moest ergens naartoe en vroeg of Dimi geen zin had om mee te gaan ( hij weet dat we vrij hebben vandaag). Ik zei dat ik Dimi zou laten terugbellen. Dat gezegd tegen Dimi en die zei gene nee. Ik zei hem dat hij iets moest komen zeggen als hij terug was, dan zou ik opstaan. Iets na de middag word ik wakker (amaai mijne goeie God, ik had het precies nodig). Ik was echt in paniek : is Dimi nog niet terug, dat kan niet en oei de kindjes, die komen op maandag altijd thuis eten, oh nee. Ik neem m'n gsm snel en bel... Neemt er een klein kindje op (k was blijkbaar nog niet goed wakker want ik herkende de stem niet en was nog veel te fel in paniek) en dan weer hallo. Ah ons Sofia. Ze waren net thuis. Godzijdank. Ik naar beneden en ik vraag aan Dimi waarom hij niks is komen zeggen. Oeps, was ie vergeten. Ok het heeft me deugd gedaan, maar ik kan je erbij vertellen dat doet ge geen 2 keer bij mij. En dat weet hij maar al te goed. Hij mag doen wat hij wil, maar moet wel op tijd en stond iets laten weten. Bv als hij ergens ver naartoe moet, laten weten dat hij goed is aangekomen. Voor de catering is dit al enkele malen voorgevallen. Ik weet toch graag dat hij er veilig is aangekomen. Of overdrijf ik??? Dat heb ik van mijn moeder geerfd! We hebben samen wat gegeten en zij hebben nog gespeeld met hun Sintkadootjes. Dimi vroeg of ze wat eerder naar school wilden gaan om daar te gaan spelen, soms willen ze dat, maar ze wilden liever hier blijven spelen. Geen probleem,en netjes op tijd zijn ze dan weer naar school gegaan.

Weer thuis zijn we dan boven de kerstboom ineen beginnen zetten. We hadden hen belooft om vanavond samen de boom te versieren. Rond half 3 stond de boom klaar, met de lichtjes erin.( sommige mensen vergeten de lichtjes en dan op t einde oepsie een probleem) Ik heb dan wat zitten snuffelen in onze versiering die we in Disney gekocht hebben. Wat zou ik graag deze Kerst terug gaan.. Maar Katleen heeft me ook gevraagd om in maart mee te gaan. Zij wil dat dan kado doen aan Lars voor zijn communie en dan wil ik ook wel mee. Ne mens kan niet alles hebben in zijn leven, arree wij toch niet. Och we zullen wel zien, nog even over nadenken en dan zien we wel wanneer we gaan.

Na school werden we in Frappè verwacht, want we hadden papou ( = opa) en yiayia (= oma), ik zeg dit omdat sommige onder jullie blijkbaar niet wisten wat het wou zeggen ( hè Vero! haha), nog niet gezien hadden sind hun aankomst. Parking zoeken in t stad was weer es geen lachertje. We hebben zitten rondrijden en rondrijden, tot ik tegen Dimi zei, als je nu teruggaat rijdt er ene weg en gelijk had ik, al stond daar niet al nen andere pipo te wachten. Wij daar een kwartier staan draaien met onze vingers (Dimi mocht niet meer verder rijden van me) en jaja weer zei ik dadelijk komt er iemand (om mezelf wat moed in te spreken? of om de kids stil te houden) en er reed iemand weg. Eindelijk parking. Eerst nog langs de schoenenmaker, wat Sofia met haar botjes doet, Joost mag het weten, maar het ene paar had nieuwe zooltjes nodig en van het andere paar was 1 rits stukgemaakt. Dan nog naar de Zara. We hadden daar vorige week wat spulletjes voor Sofia gekocht, maar 1 pulletje was wat aan de korte kant. Was voor 5 jaar en ze is er pas 4, maar ze zal net zoals ik een lang lijf hebben. (ff tussendoor: ik ben hier bij Jill een 2 of 3 jaar geleden wat kleren gaan passen voor NieuwJaar, alle bloesjes waren me tekort, waarop ik vraag of ze misschien iets langers hebben, waarop die verkoopster me antwoord: ik kan er toch niet aan doen dat gij zo een lang lijf hebt hè. Ik verzeker u ik heb alles laten liggen en ben vertrokken en nooit meer teruggegaan. Dan wou ik me is ne keer int chique steken, jawade. Daar zien ze mij dus nooit meer) Onderweg naar daar komen we Tommeke en Suzanne en kleine Noa tegen. Ik heb Suzanne al een eeuwigheid niet meer gezien ( van toen ze nog zwanger was en Noa is net 1 jaar geworden) en ze is zo blij van me te zien en ik haar ook. Ik vraag hen om ook naar Frappè te komen en ze vinden het ok. Zij doen nog even hun ding, wij nog snel het onze. In Frappè zeggen ze ons dat papou en yiayia net naar boven zijn. We zeggen dat we nog mensen verwachten, dat ze hen aan onze tafel moeten zetten en we gaan ff naar boven.
Na papou dikke kusjes gegeven te hebben is het de beurt aan yiayia en ze geeft me zo een dikke knuffel. Ik kreeg een krop in mijn keel. Ze was zo blij van ons te zien. En de kindjes , ja na 2 jaar zijn ze enorm verandert. Maar de conclusie is hetzelfde, Xander lijkt meer op mij en Sofia meer op Dimi. Hoewel een vriendin van me (iemand die me op dezelfde leeftijd gekend heeft) zei dat ze net 2 druppels water mij is. En dat heb ik ook al van meerdere mensen gehoord. Mensen die me gekend hebben op dezelfde leeftijd als haar nu. Enkel blonde haartjes geven en blauwe oogjes en we zijn hetzelfde. Ik zal dan toch eens bij ons mama de oude foto's uit de doos moeten halen!

Beneden waren Tom en Suzanne al gearriveerd. Ik vroeg hen of ze mee wilden eten met ons, maar Tom zei dat hij al iets had uitgehaald. Jammer !!! Ik vroeg dan of ze misschien enkele hapjes mee wilden eten en dat vonden ze goed. Noa was ondertussen al fijn aan het spelen met onze vedetjes en ik kon wat bijpraten met Suzanne. (Haar vader heeft jaren een zaak gehad in Spanje, waar Tom ook begonnen is , of kende hij haar toen al?, moet ik eens vragen. Wij waren daar op vakantie, speciaal naar Lloret , was de zaak toch niet later open, dan maar door naar Barca)En Suzanne, een hollandse, heeft toch al wat Limburgse woordjes overgenomen.
Sofia mocht van mij niet teveel cola drinken (ze is nog 1 keer bij ons mama wakker geworden 's nachts van de pijn, zie vorig blogje) en ik leg haar uit waarom. Ik zei haar dat Sofia sprak van haar poep, maar welke dan, ze noemde ze beide zo. Dan hebben we(Sofia en ik) afgesproken dat we de ene bloemeke of poes(je) gingen noemen en de andere gewoon poep.In de week riep ze weer van mijn POES pikt, maar ze was wat verhaard (of hoe zegt ge dat). En ik noem dat dan een pikkepoes. Ik zei dat tegen Suzanne en ze begint me daar te lachen, ja voor een Hollandse moet dat waarschijnlijk wel raar klinken. Ik vroeg haar hoe noem jij dat dan: een poes die pikt, das toch een pikkepoes! En weer begint ze te lachen en ik ook. Nu heeft ze weer een woordje bijgeleerd!

Ondertussen was onze mezze klaar. We hebben er echt van gesmuld.En iedereen vond het overheerlijk. Toen vroeg Tom ineens of we het erg zouden vinden moesten ze toch blijven om mee te eten. Tuurlijk niet. Dat vonden we heel fijn. Dimi is dan snel aan zijn ma gaan vragen of we nog konden bestellen, het was Griekse avond en dan zijn ze volop aan die voorbereidingen bezig, maar geen probleem.
Suzanne zei me dat ze het erg vond dat we niet op het verjaardagsfeestje van Noa geweest waren. Ik heb haar uitgelegd dat we de kindjes belooft hadden om naar Winterland te gaan en die vergeten zoiets niet( zie zondag) en dat begreep ze wel.

De Griekse zangers waren ondertussen gearriveerd en ons Sofia was meteen weer verkocht. Ik dacht meteen baai baai (bye bye) kerstboom. Was ik haar kwijt, ik wist zo waar ze was, vlak voor de muzikanten. Daar zat ze vol bewondering op 't trapje. STRATO zei me dat hij eens prive voor haar zou spelen, waarop ik zei dat ik hem daaraan hou en hij weer geen probleem ik doe dat. Wat zal ze in de wolken zijn onze prinses.

Tom en Suzanne waren heel blij dat ze gebleven waren. Ze zeiden zelfs dat het eten abnormaal lekker was. Wij zijn dat ondertussen al gewoon zo, is fijn om dat van andere mensen te horen. En dan te weten dat we dat hier thuis af en toe ook zo maken, mmmmmmmmmmmm. Mijn ventje heeft niet liever, en de kindjes en hun catsarolla . Maar het is lang geleden dat ik nog eens lachano gemaakt heb. Daar zegt zelfs Dimi z'n zus, Vaasje van dat ik dat het beste kan maken, beter dan haar eigen mama. Is dat geen mooi compliment. Of gevulde paprika's ( = yemista). Ik krijg weer honger, tijd om aan iets anders te denken, anders sta ik (of Dimi) seffens weer beneden te koken in het holst van de nacht.

Jammer dat we door moesten : Hafid en Said waren daar, vrienden van Dimi van vroeger van in de wijk. En Niko en Pina ( restaurant Kreta in Maasmechelen, schuin tegenover Fashion Point). Pina is nu 7 maanden zwanger (thanks to the secret I gave her) Moest iemand dit willen weten, zeg het gewoon en ik maak er een blogje van ( en te weten dat ze zoveel miserie heeft gehad en enkele miskramen, ikke er voor gezorgd, ikke met behulp van... HAHA ikke de beste !!!) Nu begint ze lichtjes dikkere wangetjes te krijgen en nen hele dikke buik. Ik ben zo blij voor haar. (In de zomer word ik 's morgens wakker en ik krijg haar naam maar niet uit m'n hoofd, de ganse dag. 's nacht doe ik dan toch maar een smsje naar Niko om haar niet ongerust te maken. Hij antwoordt dat ze op vakantie zijn en alles ok is. Tot enkele weken geleden, vraagt hij me in ene keer waarom ik dat gestuurd heb. Ik zeg hem dat ik in er plots een slecht gevoel bij had, ik voelde me de ganse dag ni goed en telkens kwam hare naam in me op. Wel nu blijkt dat ze zich de dag nadien rotslecht heeft gevoeld omwille van de ijsblokjes in haar water. Ze was enorm ziek geweest. Niko zijn conclusie : jij hebt ervoor gezorgd dat ze zwanger werd( waarvoor hij me enorm dankt) en jij voelt nu ook aan wanneer ze zich slecht voelt! Gelove wie het geloven wilt, ik weet hoe ik me toen gevoeld heb en ik dacht echt dat het weer eens een keertje slecht ging aflopen voor haar. Nogmaals Dank U hierboven dat het niet zo is!!!

Dan toch naar huis voor de kerstboom.

Ik heb ondertussen al zo een hoofdpijn, dat ik denk dat mijn hoofd uiteen gaan spatten. Hier thuis neem ik een van de 'zware' medicijnen in en ga stillekes naar boven. Ik weet niet hoe ik er geraakt ben ( van de pijn, k zie gewoon scheel, iemand die dit ook al heeft gehad weet waarover ik spreek), maar ik leg me in de zetel. De kindjes en Dimi komen iets later boven. Het is ongeveer half 8 -kwart voor en ik doe m'n oogjes dicht. Ik ben echt kapot, zie het nemeer zitten om die boom nog mee te versieren en ik val stilletjes in slaap.
Rond iets voor 1 word ik weer wakker, de verwarming staat veel te hard, en ik ga even naar beneden om ze wat minder te zetten( in t ganse huis). Stilletjes weer naar boven en niet even erna Sofia en Dimi ( was bij haar opt bed in slaap gevallen) wakker. Ze had een ongelukje gehad. Weer m'n bed uit, alles in de wasmachine,..
Ons pop die dan niet meer in slaap kon raken,...
Daar ging mijn ingehaalde nachtrust!